8/10/06

Η Επόμενη Μέρα

Το blog αυτό το ξεκίνησα χθες. Βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο. Ας είναι. Γράφω για τις υποσχέσεις της τεχνολογίας εδώ και δέκα χρόνια. Κι όμως, έπρεπε το blogging να σπάσει το φράγμα του ήχου για ν’ ασχοληθώ επιτέλους κι εγώ μαζί του. Γιατί πάντοτε πρέπει εμείς οι «θεωρητικοί» να πιανόμαστε στον ύπνο; Ο κόσμος τρέχει κι εμείς ακόμη αναλωνόμαστε με τις ειδήσεις της χθεσινής ημέρας. Δε βαριέσαι. Τουλάχιστο μας χωρίζει η απαραίτητη «ιστορική απόσταση» από την επικαιρότητα...

Τώρα που γράφω, το τεράστιο τραπέζι του γραφείου μου είναι γεμάτο στοίβες βιβλίων κι επιθεωρήσεων –επιστημονικών και μη. Αναρωτιέμαι μήπως τελικά οι χάρτινοι αυτοί πύργοι του Άιφελ μου κρύβουν τη θέα. Μήπως σε τελευταία ανάλυση τα γεγονότα πίσω από τους πύργους είναι εκείνα που μετράν; Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όταν οι σοφοί έδειχναν τον ορίζοντα εμείς χαζεύαμε τους πύργους, όπως καταρρέανε. Τώρα ο ουρανός της μεγαλούπολης του αμερικανικού imperium είναι πιο ανοιχτός. Βλέπουμε όμως πέρα απ’ τη μύτη μας, ακόμα και σ’ απλωμένους ορίζοντες;

Αναλογιζόμενος τα όσα έχω γράψει κι έχω πει μέχρι σήμερα, δεξιά κι αριστερά, σε συνεντεύξεις, άρθρα και βιβλία, διακρίνω μια κοινή παράμετρο: τη δυσπιστία μου προς τους «ειδικούς», εκείνους που υποτίθεται πως αγναντεύουν καλύτερα το μέλλον και συμβουλεύουν κι εμάς τους υπόλοιπους για το τι μέλλει γενέσθαι. Ε, λοιπόν το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι τους πιστεύει –ότι ακούει τους «ειδικούς» της. Εμπιστεύεται τις γνωματεύσεις όλων εκείνων των αυτοχειροτόνητων εμπειρογνωμόνων που μονοπωλούν τον λεγόμενο «ποιοτικό» τύπο της χώρας. Δε χρειάζεται να είναι κανείς παντογνώστης για να διαπιστώσει την έκταση της έντυπης αρλούμπας που γεμίζει καθημερινά τα ελληνικά οκτασέλιδα. Θυμάμαι ακόμα τις αμέτρητες αναλύσεις που διάβαζα το 1991, που διαβεβαίωναν πως «μαζί με τη Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για τους Αμερικανούς». Κι όμως, στη σημερινή «αντιτρομοκρατική» μας πραγματικότητα, το μουσουλμανικό μεγαθήριο που ονομάζεται Τουρκία παίζει τον ισχυρότερο γεωστρατηγικό ρόλο της ιστορίας της από την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Θυμάμαι την υστερία των αρθρογράφων στα χρόνια της «μακεδονομαχίας» του 1992-1995, όταν στρατιές ολόκληρες ακαδημαϊκών και λοιπών «ειδημόνων» είχαν βαλθεί να υπερασπίσουν τη μοίρα της «βόρειας της σάρισας του ελληνικού πολιτισμού». Τελικά το μόνο που κατάφεραν είναι να μετατρέψουν ένα φυσικό ελληνικό προτεκτοράτο σ’ ένα ακόμα καχύποπτο και μισελληνικό γειτονικό κράτος.

Γι’ αυτό και με πιάνουν τα γέλια όταν ακούω πως «θα λύσουμε το Κυπριακό». Με τι κότσια; Εδώ δεν καταφέραμε να υπερισχύσουμε μιας απελπισμένης χώρας πεινασμένων «Σλαβομακεδόνων», θα μπορέσουμε ν’ αποτρέψουμε την εμπέδωση του παντουρκισμού στην ταλαίπωρη Κυπριακή μεθόριο; Μία ευκαιρία είχαμε να ξεμπλοκάρουμε το «χρυσοπράσινο φύλο» από τη λαβή του Αττίλα, και την πετάξαμε κι αυτή στη θάλασσα. Αντί να μπούμε στο παιχνίδι και στη συνέχεια να κάνουμε τις απαραίτητες στρατηγικές κινήσεις με στόχο το «σαχ-ματ», αφεθήκαμε πάλι στους «ειδικούς», που με υστερισμούς, κλάματα και πολιτικούς αναθεματισμούς μας πήραν για μια ακόμα φορά στο λαιμό τους. Αντί το σχέδιο Ανάν να θεωρηθεί ως το –οπωσδήποτε ατελές, πλην ελπιδοφόρο– ξεκίνημα ενός δίκαιου εθνικού αντιπερισπασμού, ποδοπατήθηκε από τη δαιμονοπαθή τυραννία της «λαϊκής πλειοψηφίας».

Κάπως έτσι, στραβοπάτημα στο στραβοπάτημα, βρεθήκαμε εδώ, στο δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Κι ενώ οι Αμερικανοί ετοιμάζουν τις πρώτες στρατιωτικές τους διεισδύσεις σε κοντινούς πλανήτες, εμείς ασχολούμαστε ακόμα με το τζαμί στην Αθήνα και την αναδιάρθρωση της Ολυμπιακής. Αυτοί είμαστε. Και γι’ αυτό είμαστε εκεί που είμαστε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: