18/5/07

Τα ΜΜΕ και η Ελληνική Ασυνέπεια προς την Τουρκία

Έγραψα το παρακάτω κείμενο για το περιοδικό Αντί. Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 895 του περιοδικού (18 Μαΐου 2007), στις σελίδες 16-18.

ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝ τα όρια της κριτικής στον ελληνικό τύπο. Συντάκτες και αρθρογράφοι που καθημερινά πρωτοστατούν στις πατροπαράδοτες κομματικές αντιμαχίες, όταν αναφέρονται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις συμμορφώνονται σχεδόν μηχανικά με τα δελτία τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών. Ενδεικτικό παράδειγμα της ενστικτώδους αυτής εθνικής συσπείρωσης αποτελεί η πρόσφατη αρθρογραφία πάνω στην συνεχιζόμενη πολιτική κρίση στην Τουρκία.

Συγκεκριμένα, η εντυπωσιακή σύγκλιση απόψεων πάνω στις τουρκικές εξελίξεις έχει κατορθώσει να γεφυρώσει ακόμα και τα ισχυρότερα οχυρά του έντυπου κομματικού διχασμού. Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, οι περισσότεροι Έλληνες αρθρογράφοι βάλθηκαν να ερμηνεύσουν τις πολιτικές δυσκολίες στην γειτονική μας χώρα ως «παρομοίωση πραξικοπήματος» (Το Βήμα 29/4)[16],«θηλιά στην τουρκική δημοκρατία» (Τα Νέα 5/5)[15] και «πολιτική έκρηξη [...] με χαρακτηριστικά εμφύλιας σύγκρουσης» (Καθημερινή 6/5)[10]. Ταυτόχρονα, γίνονται πολλαπλές αναφορές σε πιθανότητα θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, διότι «συνήθως οι Τούρκοι μεταφέρουν τα εσωτερικά τους προβλήματα εκτός συνόρων, προκαλώντας εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο»[16]. Περιέργως, τα σενάρια περί ενδεχόμενου «θερμού επεισοδίου» αποδίδονται σχεδόν πάντοτε σε ανώνυμες «διπλωματικές πηγές» (βλ. ελεγχόμενες διαρροές από το ΥΠΕΞ).

ΤΟ «ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ»

Ως προθάλαμος του αναμενόμενου «θερμού επεισοδίου» αναφέρεται συστηματικά η αεροναυτική άσκηση που οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διεξάγουν αυτόν τον καιρό σε διεθνή ύδατα νότια της Λάρνακας. Η άσκηση αυτή, που τηρεί τις προδιαγραφές των διεθνών συμφωνιών, κατακρίνεται σε πρόσφατο άρθρο της Ελευθεροτυπίας ως επιθετικό «μήνυμα» προς Αθήνα και Λευκωσία (7/5)[8]. Σε παρόμοιο τόνο κυμαίνεται η τοποθέτηση του αρθρογράφου της Ημερησίας, Κ. Βενιζέλου, ο οποίος προειδοποιεί τους αναγνώστες του πως «οι πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία προσφέρουν κάλυψη σε ακραίες συμπεριφορές της Άγκυρας, γεγονός που [...] ενισχύεται και από το γεγονός ότι διεξάγονται στην περιοχή [της Κύπρου] στρατιωτικές ασκήσεις». Και καταλήγει ρωτώντας ρητορικά «πού θα οδηγήσει αυτή η κλιμακούμενη ακραία συμπεριφορά;» (7/5)[6]. Παραδόξως, οι ερμηνείες της τουρκικής αεροναυτικής άσκησης ως «ακραίας συμπεριφοράς» επιμένουν να κάνουν την εμφάνισή τους στον ελληνικό τύπο, παρά τις δηλώσεις του ίδιου του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου πως «οι ασκήσεις διεξάγονται εκτός των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας» και συνεπώς «δεν εγείρεται κανένα ιδιαίτερο θέμα»[9].

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ»

Όπως συμβαίνει συνήθως στην πλειονότητα των εντύπων εγχώριας κατανάλωσης, η Ελλάδα εμφανίζεται ως μόνιμη ακόλουθος της διπλωματικής οδού, σε αντίθεση με την «πολεμοχαρή» και «προκλητική» Τουρκία. Έτσι λοιπόν, «με τη γνωστή συνταγή τής διπλωματίας [...] θα επιδιώξει η Αθήνα να διασώσει την ελληνοτουρκική προσέγγιση στον στρατιωτικό τομέα. Και αυτό καθώς οι άλλου τύπου προσεγγίσεις [...] της Τουρκίας [...] δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ήρεμα νερά» (Τα Νέα, 7/5)[5]. Δυστυχώς η μονόπλευρη αυτή προσέγγιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων διαφέρει σημαντικά από την πραγματικότητα, την οποία ο ελληνικός τύπος επιλέγει να παραβλέπει. Όπως ακριβώς επέλεξε να παραβλέψει την άρνηση του ελληνικού ΥΠΕΞ να ανταποκριθεί στην πρόσφατη πρόταση του αρχηγού των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγού Γιασάρ Μπουγιούκανιτ, να αφοπλιστούν μέσω κοινής συμφωνίας όλα τα μαχητικά αεροσκάφη Ελλάδας και Τουρκίας που πετούν πάνω από το Αιγαίο (Αντί τ. 893)[17]. Η πρόταση αυτή ίσως να προωθούσε την ειρήνη στην περιοχή, ίσως όχι. Έπρεπε όμως να εξεταστεί από το ελληνικό ΥΠΕΞ. Εκείνο όμως την αγνόησε επιδεικτικά δίχως ούτε μία αντίδραση από τα ελληνικά ΜΜΕ.

Αντί να αξιοποιήσει την πρόταση Μπουγιούκανιτ για να προωθήσει «τη γνωστή συνταγή της διπλωματίας», η ελληνική κυβέρνηση προέβη σε μια ανεύθυνη και επιπόλαια πρόκληση στην Κύπρο. Στις αρχές Μαΐου, επέτρεψε στον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο να επισκεφτεί το νησί και να καταθέσει στεφάνι, καθώς και να τελέσει τρισάγιο, στον τάφο του Χίτη και «ολετήρα της Κύπρου» (Χαραυγή 3/5)[18] στρατηγού Γεώργιου Γρίβα-Διγενή, στη Λεμεσό. Δε χρειάζεται να παραθέσουμε τις τουρκικές και τουρκοκυπριακές αντιδράσεις που ακολούθησαν την προμελετημένη [1] αυτή πρόκληση. Οι ελληνοκυπριακές αντιδράσεις αρκούν για να δείξουν την επικίνδυνη επιπολαιότητα αυτής της ενέργειας: ο ίδιος ο πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής, Δημήτρης Χριστόφιας, εξέφρασε την δυσαρέσκειά του για την ανάρμοστη τιμή που ο Έλληνας αρχιεπίσκοπος απέδωσε «στον τάφο του καταστροφέα της Κύπρου»[1]. Παρόμοιες αντιδράσεις εκφράστηκαν και από τα περισσότερα κυπριακά πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένων του ΔΗΚΟ, του ΑΚΕΛ και του ΕΔΕΚ, καθώς και από δεκάδες πολιτικές οργανώσεις του νησιού.

Κι όμως, πέρα από κάποιο θόρυβο που προξένησε η αντίδραση του Μίκη Θεοδωράκη στην αψυχολόγητη ενέργεια του Χριστόδουλου [19], η είδηση πέρασε στα ψηλά των ελληνικών ΜΜΕ. Φυσικά, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Τουρκία αποτελεί κοσμικό κράτος που δεν επιτρέπει σε ιερείς να ασκούν εξωτερική πολιτική. Μπορεί όμως κανείς να φανταστεί ποια θα ήταν η αντίδραση των ΜΜΕ στη χώρα μας εάν κάποιο επιφανές δημόσιο πρόσωπο της τουρκικής ζωής, με κοινωνική θέση παρόμοια εκείνης του Χριστόδουλου στην Ελλάδα, είχε αποδώσει επίσημα φόρο τιμής στον τάφο του αντισυνταγματάρχη Ριζά Βουρουσκάν, διοικητή της τρομοκρατικής Οργάνωσης Τουρκικής Αντίστασης (της αντίστοιχης τουρκοκυπριακής «ΕΟΚΑ»).

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Φυσικά, στη βάση οποιασδήποτε ελληνικής τοποθέτησης πάνω στα ελληνοτουρκικά βρίσκεται το ζήτημα της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Τα τελευταία χρόνια διατυπώνεται συχνά η άποψη πως η ευρωπαϊκή ένταξη της Τουρκίας –εάν και όταν οριστικοποιηθεί– θα είναι κάτι σαν ένα αναγκαίο κακό. Υπό αυτό το σκεπτικό, η Ελλάδα θα πρέπει να επιδιώξει την ολοκλήρωση του Τουρκικού ευρωπαϊκού οράματος με απώτερο στόχο την διασφάλιση πολιτικής σταθερότητας στην γείτονα χώρα, καθώς και την σταδιακή αλληλοσύνδεσή της με την ελληνική οικονομία, ως μέσο διασφάλισης της ειρήνης [10]. Όπως επισήμανε πρόσφατα και ο Θάνος Ντόκος, γενικός διευθυντής του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής, «αν το ευρωπαϊκό ταξίδι της Τουρκίας καταλήξει άμεσα σε ναυάγιο, τότε η Ελλάδα όχι μόνο δεν ωφελείται, αλλά αντίθετα κινδυνεύει να βρεθεί δίπλα (αν και όχι υποχρεωτικά απέναντι) σε μια Τουρκία απογοητευμένη, ανασφαλή και με αβέβαιο στρατηγικό προσανατολισμό»[12]. Από την άλλη πλευρά, η ελληνική αρθρογραφία εκπέμπει σταθερά μια υπόγεια χαιρεκακία κάθε φορά που η γειτονική μας χώρα αποτυγχάνει σε κάποια εξέταση ευρωπαϊκής συμβατότητας. Διαφαίνεται δηλαδή μια υποβόσκουσα ευαρέσκεια για την αδυναμία της τουρκικής πολιτικής ζωής να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού κλαμπ, στο οποίο εμείς ήδη ανήκουμε. Ενδεικτική είναι η κακεντρεχής παρατήρηση δημοσιεύματος της Καθημερινής (6/5), η οποία περιγράφει την τουρκική πολιτική κρίση ως «ένα σκηνικό που δεν θυμίζει δημοκρατική χώρα στα πρόθυρα της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση»[10] –λες και η σύγχρονη Ελλάδα της καθημερινής αβεβαιότητας και της ανείπωτης διαφθοράς διεκδικεί τα εύσημα μιας δημοκρατικής χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την ίδια αλλοπρόσαλλη στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας εκφράζει και η ελληνική κυβέρνηση. Θεωρητικά, η χώρα μας υποτίθεται πως υποστηρίζει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της γείτονας χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόσφατα, η Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε εγγράφως πως «εμείς στην Αθήνα υποστηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας [...]. Μια ευρωπαϊκή δημοκρατική Τουρκία είναι προς όφελος της ειρήνης, της σταθερότητας και της ανάπτυξης της περιοχής μας»[11]. Στην πράξη όμως, οι πολιτικές ακροβασίες της Αθήνας απέχουν σημαντικά από τις ρητορικές διαβεβαιώσεις της Υπουργού των Εξωτερικών.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση των γαλλικών εκλογών. Δεν αποτελεί υπερβολή να θεωρηθεί ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, ως το μεγαλύτερο πλέον εμπόδιο στην ευρωπαϊκή προοπτική της Άγκυρας [7]. Ο ίδιος, ως γνήσιος δεξιός, θεωρεί την Τουρκία μια αμιγώς ασιατική χώρα [12], δηλώνοντας μάλιστα κατά τη διάρκεια προεκλογικής τηλεοπτικής αναμέτρησης με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ πως μια πιθανή ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση «θα είναι επικίνδυνη για την ισορροπία του κόσμου» και πως θα συμβάλλει «στην ενίσχυση του ισλαμισμού» στην Τουρκία [13]. Θα περίμενε λοιπόν κανείς πως η Αθήνα, ως υποστηρίκτρια της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα ήταν από τις πιο ένθερμες οπαδούς της Ρουαγιάλ. Όμως το αντίθετο συνέβη. Σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα Αυριανή, ο Υφυπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης δεν έκρυψε την ικανοποίησή του για την «ισχυροποίηση της γαλλικής κεντροδεξιάς που από μόνη της (Σαρκοζί, Μπαϊρού) ξεπέρασε το 50%», όπως και για το «πρωτότυπο πολιτικό στίγμα [του Σαρκοζί] που τολμηρά και ξεκάθαρα ιδεολογικοποιεί την αντιπαράθεση με την αριστερά»[2]. Παρόμοια ικανοποίηση για «την επιστροφή της πολιτικής στη Γαλλία»[4] εξέφρασε και η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη σε πρόσφατη συνέντευξη τύπου μετά την εκλογή του Σαρκοζί. Ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, προφανώς περιχαρής για την επικράτηση της δεξιάς στη Γαλλία, έσπευσε να στείλει συγχαρητήριο μήνυμα στο νέο Γάλλο Πρόεδρο, στο οποίο επισήμανε την «εγκαρδιότητα μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του κόμματος του Νικολά Σαρκοζί»[3].

Το παράδειγμα αυτό δείχνει πώς η άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής πάνω σε κομματικές γραμμές οδηγεί την Αθήνα σε αντιφάσεις και στέλνει ασαφή μηνύματα προς την Άγκυρα. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η αδυναμία των ελληνικών ΜΜΕ να διερευνήσουν τις κρίσιμες αυτές αντιφάσεις, που καθιστούν σταδιακά την Ελλάδα αναξιόπιστο εταίρο της τουρκικής ευρωπαϊκής προσέγγισης. Είναι τουλάχιστον παραπλανητικό από την πλευρά μιας έμπειρης αρθρογράφου όπως η Κύρα Αδάμ, να αναφέρει μια εβδομάδα μετά το τέλος των γαλλικών εκλογών πως «στον αντίποδα των γερμανικών και γαλλικών θέσεων –μετά την εκλογή στην προεδρία του Ν. Σαρκοζί– για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας εξακολουθεί να κινείται η Αθήνα» (Ελευθεροτυπία 10/5)[14].

ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο συγγραφέας Νίκος Δήμου έγραψε κάποτε πως ο πραγματικός λόγος που αντιπαθούμε τους Τούρκους είναι πως μας θυμίζουν τους εαυτούς μας. Ο ελληνικός ειδησεογραφικός χειρισμός της συνεχιζόμενης κρίσης στην Τουρκία φανερώνει κάτι από την σπηλαιώδη αυτή ψυχοπαθολογία. Η συστηματική απλοποίηση της πολιτικής κατάστασης στη γειτονική μας χώρα, όπως και η ισοπέδωση των πολύπλευρων κοινωνικών δυνάμεων που συμμετέχουν σε αυτήν, έχει οδηγήσει τον κύριο όγκο των ελληνικών ΜΜΕ στην εκλαϊκευμένη –όσο και πλαστή– αντιπαράθεση μεταξύ «μαντίλας ή τανκς». Η πραγματικότητα είναι, όπως πάντοτε, πολυσύνθετη. Θα καταφέρει η τουρκική κοινωνία να βρει την ισορροπία μεταξύ δημοκρατίας και ασφάλειας; Αν εξετάσει κανείς τις αντίστοιχες προσπάθειες στο εσωτερικό της αυτεπάγγελτης «προστάτιδας του δημοκρατικού κόσμου» Αμερικής, θα αποφανθεί πως ο αγώνας αυτός είναι εξαιρετικά δύσκολος.

Το κύριο ερώτημα, που θα πρέπει κάποια στιγμή να απαντηθεί, είναι εάν θα καταφέρει τελικά η δική μας χώρα να εγκαταστήσει τη δημοκρατία όπως αυτή θα πρέπει να λειτουργεί. Προφανώς για να γίνει κάτι τέτοιο απαιτείται η χειραφέτηση του τύπου. Ενός τύπου ανεξάρτητου, απελευθερωμένου από εθνικιστικές παρωπίδες, μαχόμενου ενάντια στις πολιτικές ασυναρτησίες οποιουδήποτε φορέα, είτε τουρκικού, είτε ελληνικού. Επί του παρόντος, ο δημοσιογραφικός χειρισμός των ελληνοτουρκικών σχέσεων δείχνει πως απέχουμε πολύ από έναν τέτοιο τύπο. Σε τελική ανάλυση, ίσως να χρειαζόμαστε κι εμείς μια εκ βαθέων πολιτική αναδιάρθρωση, όπως εκείνη που εδώ και χρόνια επιζητούν οι δημοκρατικοί πολίτες της Τουρκίας.

Παραπομπές

[1] Βενιζέλος, Κ. (2007) «Μακαριότατη Εξίσωση Μακάριου-Γρίβα», εφημερίδα Ημερησία, 5 Μαΐου.
[2] Στυλιανίδης, Ε.Σ. (2007) «Άρθρο ΥΦΥΠΕΞ κ. Ε. Στυλιανίδη στην εφημερίδα Αυριανή», αναδημοσίευση στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εσωτερικών, 5 Μαΐου.
[3] Ανών. (2007) «Συγχαρητήριο Μήνυμα Κ. Καραμανλή Προς τον Νικολά Σαρκοζί», εφημερίδα Καθημερινή, 7 Μαΐου.
[4] Ανών. (2007) «Ντ. Μακογιάννη: Ικανοποίηση για την ‘Επιστροφή της Πολιτικής στη Γαλλία’», εφημερίδα Καθημερινή, 7 Μαΐου.
[5] Δημάκας, Λ. (2007) «Σωσίβιο στον Διάλογο των Στρατηγών με Άσκηση για Σεισμό», εφημερίδα Τα Νέα, 7 Μαΐου.
[6] Βενιζέλος, Κ. (2007) «Ανησυχία για Θερμό Επεισόδιο από την Άγκυρα», εφημερίδα Ημερησία, 7 Μαΐου.
[7] Ψυχάρης, Σ.Π. (2007) «Η Απλή Λύση», εφημερίδα Το Βήμα, 6 Μαΐου, σελ. Α01.
[8] Κωνσταντινίδης, Φ. (2007) «Στο Κενό η Άσκηση των Τούρκων Έξω από τα Χωρικά Ύδατα», εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 7 Μαΐου.
[9] Ανών. (2007) «Ανησυχία Λευκωσίας για τις Εξελίξεις στην Τουρκία», εφημερίδα Καθημερινή, 6 Μαΐου.
[10] Έλλις, Α. (2007) «Το Μέλλον της Τουρκίας στα Χέρια του Λαού», εφημερίδα Καθημερινή, 6 Μαΐου.
[11] Μπακογίαννη, Ν. (2007) «Υποστηρίζουμε την Ευρωπαϊκή Προοπτική της Τουρκίας», εφημερίδα Καθημερινή, 6 Μαΐου.
[12] Ντόκος, Θ. (2007) «Η Εκλογή Σαρκοζί και οι Συνέπειές της», εφημερίδα Καθημερινή, 6 Μαΐου.
[13] Ανών. (2007) «Προβληματισμός στην Τουρκία για την Επικράτηση Σαρκοζί», εφημερίδα Ναυτεμπορική, 7 Μαΐου.
[14] Αδάμ, Κ. (2007) «Επιμένει η Αθήνα στην Ένταξη», εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 10 Μαΐου.
[15] Τσίμας, Π. (2007) «Τουρκικό Αίνιγμα», εφημερίδα Τα Νέα, 5 Μαΐου.
[16] Ανών. (2007) «Ωμή Επέμβαση των Τούρκων Στρατηγών», εφημερίδα Το Βήμα, 29 Απριλίου, σελ. Α30.
[17] Διαμαντής, Τ. (2007) «Ο Τρόμος Παραμονεύει στην Τουρκία», περιοδικό Αντί, τ. 893, 6 Απριλίου, σελ. 38-41.
[18] Ανών. (2007) «Απαράδεκτη Απόδοση Τιμών στον Γρίβα –Βλασφημία», εφημερίδα Η Χαραυγή, 3 Μαΐου.
[19] Τσάτσης, Α. (2007) «Κατά Χριστόδουλου για τον Τρισάγιο στον Τάφο του Γρίβα», εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 4 Μαΐου.

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

[30 Maioy 2007]

Agapite k. Fitsanaki.

Diavasa to keimeno pou dimosiefse to ANTI, sto opoio shedon "malwnete" tin elliniki kyvernisi pou den kanei o,ti borei prokeimenou na diefkolynthei i eisodos tis Tourkias stin EE.

O k. Dimou kanei poly megalo lathos. Tous Tourkous den tous antipathoume gia kapoion afirimeno logo, alla epeidi mas ehoun ponesei kai mas ehoun aimatokylisei para polles fores mesa ston 20o aiwna kai mono.

Giati prepei i elliniki politiki apenanti stin Tourkia na einai politiki finlandopoiisis; I syzitisi gia to an i Evrwpi ehei synora kai oria, kai gia to an theloume mia politiki Enwsi, kai ohi aplws mia emporiki Enwsi, den einai KAI elliniki syzitisi;

I aporia mou einai i exis. Ehontas diavasei kai ta osa grafete gia ti Rwsia... Pw's ginetai kai oloi osoi spoudazete politikes kai synafeis epistimes sti USA ehete AKRIVWS tis idies apopseis; Apo ton Giwrgo Papandreou ws ton Alexi Papahela kai apo ton Andrea Andrianopoulo ws esas, einai san na diavazw ta keimena tou idiou syngrafea!

Tosi eleftheria gnwmis kai apopsis sikwnei i "Land of the Free" i na ypothesw alla, perissotero paranoika senaria;

Filika,

S.K.

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

[31 Μαΐου 2007]

Σ' ευχαριστώ για το ημέιλ σου. Το διάβασα με προσοχή. Αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις (και μια και απ' ό,τι μαθαίνω αυτές τις ημέρες βρέχει καταρρακτωδώς στην Ελλάδα) σου συνιστώ να διαβάσεις ξανά το κείμενό μου, δίνοντας βάση στις λεπτομέρειες του επιχειρήματος. Κι αυτό διότι πιστεύω πως οι απόψεις μου συμπίπτουν με τις δικές σου περισσότερο απ' όσο φαντάζεσαι.

Έχεις δίκιο όταν γράφεις πως στο άρθρο μαλώνω (δίχως εισαγωγικά) την ελληνική κυβέρνηση. Όμως έχεις άδικο όταν γράφεις πως τη μαλώνω διότι "δεν κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να διευκολυνθεί η είσοδος της Τουρκίας στην ΕΕ". Αντίθετα, τη μαλώνω διότι άλλα λέει και άλλα κάνει. Δηλαδή διαλαλεί πως είναι υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, αλλά οι πράξεις της ακολουθούν διαμετρικά αντίθετη πολιτική γραμμή.

Αν προσέξεις θα δεις ότι στο άρθρο δεν εκφέρω προσωπική άποψη για το αν η Τουρκία ανήκει στην ΕΕ. Προσπαθώ γενικά στα άρθρα μου να μην εκφέρω προσωπική άποψη διότι --σε αντίθεση με πολλές "βεντέτες" στα ελληνικά έντυπα-- δε νομίζω πως ενδιαφέρει κανέναν. Προσωπικά είμαι της γνώμης πως η Τουρκία δεν έχει θέση στην ΕΕ, για πολλούς και διάφορους λόγους, τους οποίους δε θ' αναπτύξω εδώ. Το πρόβλημά μου είναι πως η Ελλάδα δεν έχει μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή πάνω στο θέμα. Άλλα λέει και άλλα κάνει. Θα προτιμούσα να έχω μια κυβέρνηση που να πιστεύει κάτι και να το κάνει. Αυτό που γίνεται σήμερα δε βοηθάει κανένα. Ούτε εμάς, ούτε τους Τούρκους, ούτε τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Ας αποφασίσει επιτέλους η Ελλάδα τι θέλει. Θέλει την Τουρκία στην ΕΕ; Ωραία, αλλά ας το αποδείξει στην πράξη. Δεν τη θέλει; Σύμφωνοι, ας βγει να το πει σταράτα.

Αυτό ακριβώς δε συμβαίνει με τη "Μακεδονία"; Από το 1990, και πριν, σωρεία ελληνικών κυβερνήσεων αναμασάνε τα λόγια τους. Η λύση είναι, όπως πάντα, απλή: κύριοι, πιστεύετε πως η Μακεδονία είναι ελληνική και μόνο; Μάλιστα, ιδού η Ρόδος. Ξέρω, και ξέρεις κι εσύ, πως εάν μια ελληνική κυβέρνηση πιστεύει πραγματικά πως η Μακεδονία είναι ελληνική και μόνο, τότε μπορεί να τελειώνει μ' αυτό το θέμα μέσα σε δυο εικοσιτετράωρα. Σταράτα πράγματα. Αλλά χρειάζεται πολιτική συνέπεια, η οποία λείπει.

Συμφωνώ επίσης μαζί σου πως η συζήτηση για την φύση και την ουσία της ΕΕ πρέπει να είναι *και* ελληνική, και αυτό είναι κάτι στο οποίο σκοπεύω ν' αναφερθώ σε επόμενο άρθρο μου. Κι αν θες το προχωράμε κι ένα βήμα παραπάνω: δεν πρέπει κάποια στιγμή, εάν το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρόκειται να ορθοποδήσει, να γίνει ένα σοβαρό ξεσκαρτάρισμα μέσα σ' αυτό το χάος που ονομάζουμε ΕΕ; Ασχολούμαστε με την Τουρκία, όταν έχουμε ωρολογιακές βόμβες *ήδη* μέσα στην ΕΕ, χώρες που καμία σχέση δεν έχουν ούτε με Ευρώπη ούτε με καθαρά ευρωπαϊκή πολιτική. Δε θα τις αναφέρω ονομαστικά, σίγουρα καταλαβαίνεις ποιες εννοώ.

Όσο για τις δυο τελευταίες παραγράφους του ημέιλ σου, θα σε στενοχωρήσω, αλλά πουθενά δε βρήκες στόχο. Διότι:

(α) ποτέ μου δε σπούδασα στην Αμερική. (β) δεν έχω καμία σχέση ούτε με Παπανδρέηδες, ούτε με Παπαχελάδες, ούτε με Ανδριανόπουλους, ούτε με τα λοιπά μέλη της ελλαδικής ελίτ. Εγώ μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της επαρχίας, με πατέρα πωλητή σε τουριστικό μαγαζί και μητέρα δημόσια υπάλληλο. Έχω άλλες ρίζες.... (γ) καμία πραγματική ελευθερία γνώμης και άποψης δε σηκώνει η "land of the free". Αυτά είναι μυθεύματα για να καταπίνονται από τα πλήθη.

Και για τα "παρανοϊκά σενάρια" που γράφεις, εγώ είμαι της άποψης πως λίγη παράνοια είναι πάντοτε σημάδι υγείας.

Σ' ευχαριστώ ξανά για την επικοινωνία.

Σήφης

S.K. είπε...

[5 Ιουνίου 2007]

Αγαπητέ Σήφη.

Ξαναδιάβασα το κείμενό σου με προσοχή.

Η άποψή μου είναι ότι το κείμενό σου είναι γραμμένο με τρόπο που εύκολα μπορεί να παρεξηγηθεί από κάποιον ως "φιλοτουρκικό" ως προς τα ευρωπαϊκά θέματα.

Φυσικά και συμφωνώ απολύτως μαζί σου σε όσα γράφεις για την ασυνέπεια τού ελλαδικού κράτους. Από όπου κι αν το πιάσεις, το ελλαδικό κράτος είναι ο ορισμός της ανακολουθίας και του ερασιτεχνισμού.

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν για μένα ένα βασικό, κυρίαρχο και αταλάντευτο δόγμα: πώς να ικανοποιήσουν τη Ουάσινγκτον. Οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι τόσο προκλητικά ασπόνδυλες σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, που το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας τού μέσου Έλληνα έχει κυριολεκτικά τσακιστεί.

Δεν νομίζω να υπάρχει χώρα πιο αταλάντευτα υπέρ της τουρκικής εισόδου στην ΕΕ από ό,τι η Ελλάδα. Η φινλανδοποίηση σε όλο της το μεγαλείο.

Η εμφανιζόμενη ανακολουθία τής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής νομίζω, χωρίς να είμαι ειδικός επιστήμονας, ότι οφείλεται στον ερασιτεχνισμό των Ελλήνων πολιτικών. Το γεγονός ότι η Ντόρα δεν σχολίασε τις προτάσεις Μπουγιούκανιτ, ας πούμε, είναι πιο πιθανό να οφείλεται στο ότι δεν ήξερε τι να πει, ή ότι είχε χαθεί μέσα στις ετοιμασίες τού γάμου τής κόρης της, παρά σε κάποια τακτική διπλών μηνυμάτων προς την Τουρκία.

Όσο για το όνομα των Σκοπίων, ο ερασιτεχνισμός επίσης φαίνεται παντού. Σε έναν κόσμο όπου τα trademarks και οι ονομασίες ελεγχόμενης προέλευσης ρυθμίζουν τα πάντα, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν κατάφερε να πείσει κανέναν για το δίκαιο των ελληνικών απόψεων περί Μακεδονίας. Και πώς να το καταφέρει όταν ο Παπανδρέου μιλάει ανεπίσημα για Macedonia στα διεθνή συνέδρια όπου πηγαίνει και ο Καραμανλής ακούει αγόγγυστα τον Schroeder να μιλάει για Mazedonien χωρίς να του αντιτάξει ένα: "Σας παρακαλώ Καγκελάριε, να αναφέρεστε σε αυτήν την χώρα με το όνομα με το οποίο είναι επισήμως αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, την ΕΕ και τη Γερμανία".

Νομίζω ότι στις αναλύσεις σου κάνεις το εγγενές λάθος να θεωρείς ότι μπορείς να σκέφτεσαι και να μιλάς για τους Έλληνες πολιτικούς σαν να είναι κανονικοί πολιτικοί μιας ευρωπαϊκής χώρας. Οι Έλληνες πολιτικοί είναι στην πλειοψηφία τους ανεπάγγελτοι γόνοι παλιότερων Ελλήνων πολιτικών χωρίς καμμία επαφή με την ελληνική καθημερινότητα, που χρησιμοποιούν την πολιτική σαν πεδίο προσωπικών δημοσίων σχέσεων και πλουτισμού, χωρίς καμμία συναίσθηση ότι διαχειρίζονται τις τύχες μιας χώρας κι ενός λαού.

Φιλικά,

Σ.Κ.

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

[9 Ιουνίου 2007]

Γεια σου Σ.Κ.,

Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να ζητήσω την άδειά σου να ανεβάσω την έως τώρα συνομιλία μας στο μπλογκ. Νομίζω πως αγγίζεις σημαντικά θέματα και πως πολλοί αναγνώστες θα επωφελούνταν από την ανταλλαγή μας αυτή. Φυσικά τα δικά σου μηνύματα θα τα ανεβάσω ανώνυμα, ή ως "Σ.Κ." αν θέλεις.

Στο τελευταίο σου μήνυμα αναφέρεις πως το κείμενό μου είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που θα μπορούσε να παρεξηγηθεί εύκολα ως φιλοτουρκικό --τουλάχιστο ως προς τα ευρωπαϊκά θέματα. Βέβαια, στην πραγματικότητα το άρθρο δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με την κατάσταση στην Τουρκία, ή με το τι κάνουν οι Τούρκοι (εκτός ίσως από λίγο στο τέλος). Οι Τούρκοι κάνουν τη δουλειά τους. Το θέμα είναι η Ελλάδα τι κάνει. Αυτό είναι το κυρίως θέμα του άρθρου. Νομίζω πως το άρθρο μπορεί να θεωρηθεί ως φιλοτουρκικό μόνο υπό το (απλοϊκό και επικίνδυνο) σκεπτικό πως "οποιαδήποτε κριτική στην Ελλάδα δυναμώνει τους εχθρούς μας". Μην ξεχνάς πως ο "φιλοτουρκισμός" στα ευρωπαϊκά θέματα δεν είναι επινόηση ούτε δική μου, ούτε του άρθρου. Αντίθετα, είναι πολιτική τακτική της ίδιας της Ελλάδας, η οποία την επικαλείται (ρητορικά, όχι απαραίτητα στην πράξη) από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Θα συμφωνήσω μαζί σου πως "το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας τού μέσου Έλληνα έχει κυριολεκτικά τσακιστεί". Αυτό φυσικά δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Είναι κάτι που, κατά τη γνώμη μου, έχει ιστορικές ρίζες δεκαετιών, ίσως και βαθύτερες. Έχει αφήσει απωθημένα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο '22.

Για τον ερασιτεχνισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: βάζεις το θέμα σε σωστές βάσεις. Χωρίς να θέλω να υποβιβάσω την όλη κουβέντα, το ζήτημα είναι απλό, και δε χρειάζεται να είναι κανείς "ειδικός". Θέλεις να λάβεις μια σαφή εικόνα της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής; Δες τον τρόπο οργάνωσης του τοπικού σου νοσοκομείου, της τοπικής σου εφορίας, ή οποιουδήποτε άλλου οργανισμού που "εξυπηρετεί τον πολίτη". Πολλαπλασίασε την κατάσταση εκεί επί 100 φορές κι έχεις μια πάνω-κάτω σαφή εικόνα της κατάστασης στο Υπουργείο Εξωτερικών ή στο Υπουργείο Άμυνας. Στο κάτω-κάτω, γιατί θα πρέπει δηλαδή αυτά τα δύο υπουργεία (και κατά συνέπεια η πολιτική τους) να διαφέρουν από τη γενικότερη εικόνα κατάρρευσης της δημόσιας "οργάνωσης" στην Ελλάδα; Αντιθέτως, λόγω της λειτουργικής τους σημασίας, βρίσκονται στο επίκεντρο της ανοργανωσιάς και της ανικανότητας.

Τώρα, θέλω να πω με το παραπάνω πως η Ελλάδα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση απέναντι στην Τουρκία; Όχι απαραίτητα. Ποτέ δεν υποστήριξα πως οι τακτικοί ελιγμοί του Κεμαλικού κράτος αποτελούν υπόδειγμα εθνικής πολιτικής. Όμως επαναλαμβάνω: οι Τούρκοι κάνουν τη δουλειά τους. Το θέμα είναι τι κάνει (ή τι δεν κάνει) η Αθήνα.

Δε θέλω ν' αναφερθώ εδώ στο θέμα της Μακεδονίας. Έχω σκοπό να το εξετάσω σε επόμενο άρθρο μου και τότε ίσως να επανέλθεις και να το κουβεντιάσουμε.

Όμως θέλω να σχολιάσω την παρατήρησή σου πως στις αναλύσεις μου κάνω το "εγγενές λάθος να σκέφτ[ομαι] και να μιλά[ω] για τους Έλληνες πολιτικούς σαν να είναι κανονικοί πολιτικοί μιας ευρωπαϊκής χώρας". Όντως, αντιμετωπίζω τους Έλληνες πολιτικούς (και τις ενέργειές τους) με κριτήρια μή-ελληνικά. Δεν πρόκειται να το αρνηθώ. Εκεί που διαφωνώ μαζί σου είναι πως αυτό είναι λάθος και μάλιστα εγγενές. Θέλω να το προσέξεις αυτό: όταν γράφω για την Ελλάδα και για την κατάσταση εκεί, δε γράφω αφηρημένα, σαν ένας ακαδημαϊκός παρατηρητής. Γράφω ως κάποιος που έχει υποστεί (όπως και οι περισσότεροι από εμάς) τις συνέπειες του ερασιτεχνισμού, της διαφθοράς και της ανικανότητας των ελληνικών κρατικών δομών. Στη δική μου την οικογένεια υπάρχουν τουλάχιστο πέντε άτομα που αναγκάζονται ή αναγκάστηκαν στο παρελθόν να επιζητήσουν ένα καλύτερο αύριο στην ξενιτιά, σε τέσσερις διαφορετικές χώρες. Και μιλάω μόνο για άτομα εν ζωή, όχι για παλαιότερες γενιές, που κι αυτές συχνά έφυγαν έξω. Αυτή είναι και η αιτία της ελληνικής διασποράς, που οι πολιτικοί μας εκθειάζουν σε δημόσιες ομιλίες τους, λες και είναι κάτι που πρέπει να μας κάνει περήφανους. Υπάρχει άραγε αμφιβολία πως, εάν ζούσαμε σ' ένα προηγμένο, σύγχρονο κράτος, θα είχαμε 6 εκατομμύρια Έλληνες στο εξωτερικό;

Γράφω λοιπόν ως ένας από αυτούς. Όταν κατακρίνω τις ασυναρτησίες των Ελλήνων πολιτικών, γράφω ως κάποιος που τις υπόκειται, που --δίχως να θέλω να δραματοποιήσω το επιχείρημά μου-- είναι θύμα τους. Έχω το δικαίωμα να απαιτώ κάτι καλύτερο. Έχω το δικαίωμα να έχω υψηλότερα κριτήρια. Όπως και όλοι μας. Είμαι της άποψης πως, χαρακτηρίζοντας το δικαίωμά μου αυτό ως "εγγενές λάθος" είναι κατά κάποιο τρόπο σαν να επιρρίπτεις στο θύμα την ευθύνη ενός εγκλήματος.

Σε τελική ανάλυση, ίσως αυτό που πρέπει να γίνει στην Ελλάδα για να ορθοποδήσει η χώρα είναι όλοι να επιπέσουν στο ίδιο "εγγενές λάθος" που κάνω εγώ στις αναλύσεις μου.

Να είσαι καλά.

Σήφης

S.K. είπε...

Agapite Sifi,

Se efharistw poly gia tin poly endiaferousa apantisi sou.

An nomizeis oti ta keimena mou ehoun endiaferon, anevase ta, timi mou kaneis.

Shetika me ta tis Makedonias, sou ehw prowthisei to email pou esteila ston Ollando evrwvoulefti Meijer pou proteine stin epitropi exwterikwn ypothesewn tis Evrwvoulis na anagnwrisei oli i EE ta Skopia ws Makedonia sketo?

Xerw oti eiha skopo na s'to steilw ki esena, alla den xerw an to ekana.

Hrisimopoiw mia epiheirimatologia pou stirizetai stin apli, koini logiki enos mi eidikou opws egw. Den blabladiazw oute me dysnoita istorika epiheirimata, oute me nomikistikous orous. Panta otan grafw gia tetoia themata tremw min tyhon pesw stin katigoria "o epaiwn tou kafeneiou" opws oi perissoteroi sympatriwtes mas - makria apo mena tetoia katandia :-) Nomizw oti tha se endiaferei. Den eimai sto spiti mou twra, otan paw tha s'to steilw.

Me synginises me afto pou eipes gia to pws meli tis oikogeneias sou ki esy anazitisate kalyteri tyhi sto exwteriko. Oikonomika eimai poly kalytera apo ton meso oro, alla omologw oti ki egw skeftomai na fygw (sta 35 mou), epeidi einai tosa polla pragmata pou den antehw sto systima sto opoio zw kai doulevw... Oli ti diafthora, tin adiaforia, ta pswromegalopiasmata, ton amoralismo...

Kai pragmatika ponaei i psyhi mou pou skeftomai poso poly me apogoitevei i Ellada... to kratos pou legetai Ellada kai oi mihanismoi pou epivallei stous Ellines kai pou ki emeis me ti seira mas tous anaparagoume kai tous diaiwnizoume... Eimai o teleftaios pou tha taftisw tin kritiki pros tin elladiki politeia me "anthellinismo". Pio ousiastika (kai ohi synthimatika) anthellines apo aftous pou mas kyvernoun yparhoun?

Se afinw me mia asteia kai kyniki stihomythia pou eiha prin ligo kairo me enan filo mou shetika me ta ellinika pragmata... Tou milousa gia ta elladika politika pragmata kanontas to idio engenes lathos gia to opoiw se "katigorw", thewrwntas diladi oti meta apo 33 hronia dimokratias kai 26 hronia EE mas axizei na ehoume perissoteres apaitiseis... "I elpida pethainei teleftaia" eipa ston filo mou, gia na lavw tin apistefti apandisi: "I elpida ontws pethainei teleftaia, alla stin periptwsi tis Elladas, ti skata perimenei gia na pethanei?"... Tragikwmiko, den ixera an eprepe na gelasw i na klapsw!!!

Ta leme,
S.Κ.

Ἐξ ἀνωνύμου είπε...

Αγαπητέ Σήφη (αν μου επιτρέπεις),

Ξεκινώντας θα ήθελα να σε ευχαριστήσω σε για τις ενδιαφέρουσες--και από πολλές πλευρές ‘εναλλακτικές’--αναλύσεις σου. Απ’ ότι διάβασα στο blog σου, ζεις στο εξωτερικό αρκετά χρόνια τώρα και αυτό σου δίνει τη δυνατότητα να βλέπεις τα πράγματα από πιο αντικειμενική σκοπιά, ενώ οι ακαδημαϊκές σου περγαμηνές προσφέρουν τις εγγυήσεις σοβαρότητας. Είναι κρίμα, βέβαια, που το Αντί, και τα ελληνικά ΜΜΕ γενικότερα, δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι θησαυρό έχουν στα χέρια τους ανεκμετάλλευτο...

Διάβασα με προσοχή το συγκεκριμένο άρθρο σου και συμφωνώ μαζί σου στα περισσότερα σημεία. Ο σκοπός όμως αυτού μου του σημειώματος είναι να εκφράσω την ενόχλησή μου για τον τρόπο κριτικής του S.K. Και λέω σκόπιμα ‘τρόπο κριτικής’ αντί ‘κριτική’, γιατί το δεύτερο προϋποθέτει ορθολογικά επιχειρήματα, κάτι που δεν κατάφερα να βρω, αν και ειλικρινά προσπάθησα... Επέτρεψέ μου, λοιπόν, να επικεντρωθώ στα τρία ‘επιχειρήματα’ του πρώτου σχολίου του S.K.

‘Επιχείρημα’ 1ο: Δεν βλέπω να υπάρχει ένα επιχείρημα ενάντια στη θέση του Δήμου για την ομοιότητα Ελλήνων και Τούρκων. Το ‘επιχείρημα’ του S.K. είναι ότι ‘μας έχουν πονέσει’. Αλλά και ο δίδυμος αδερφός μου με τον οποίο θα μπορούσα να μη μιλάω τα τελευταία δέκα χρόνια για κληρονομικές διαφορές θα με είχε πονέσει, εντούτοις αυτό δεν εξαλείφει το γεγονός ότι συνεχίζουμε να μοιάζουμε σε πολλά επίπεδα. Επιπλέον, η ανάγνωση της ιστορίας ψάχνοντας για τους καλούς και τους κακούς (δηλαδή τους Έλληνες θύματα και τους Τούρκους θύτες) είναι λανθασμένη και επικίνδυνη. Και οι Τούρκοι μας έχουν πονέσει και εμείς τους έχουμε πονέσει επανειλημμένως. Αντί όμως να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να δούμε ποιος έχει πονέσει τον άλλο περισσότερο, ώστε να ανταποδώσει το υπόλοιπο (και αυτή η ‘ανταπόδωση’ δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ), θα ήταν καλύτερο να κοιτάξουμε να δούμε αυτά που μας ενώνουν. Και ο Δήμου έχει δίκαιο, είναι πολλά...

‘Επιχείρημα’ 2ο: Η ελληνική πολιτική απέναντι στην Τουρκία, υποστηρίζει ο S.K., δεν πρέπει να είναι πολιτική φιλανδοποίησης γιατί (α) η Ευρώπη έχει σύνορα και όρια, και (β) θέλουμε μια πολιτική, και όχι μόνο εμπορική, Ένωση. Δεν βλέπω πως το συμπέρασμα έπεται από τις δύο προκείμενες. Σε σχέση με την (α), προσωπικά δε δυσκολεύομαι να καταλάβω πως ο γεωγραφικός χώρος που καταλαμβάνει σήμερα η Τουρκία είναι εκτός Ευρώπης, ενώ οι Γαλλικές αποικίες στον Ειρηνικό Ωκεανό ή οι Βρετανικές κτήσεις απέναντι από την Αργεντινή είναι εντός της Ευρώπης γεωγραφικά. Επιπλέον, η όμορφη Ευρώπη, που απήγαγε ο Δίας, ήταν πριγκίπισσα στην γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει η σημερινή Τουρκία, ενώ πολλές από τις πρώιμες σημαντικές μορφές του Δυτικού πολιτισμού στην ίδια περιοχή έδρασαν. Όσον αφορά τη (β), πάλι δεν στηρίζει το συμπέρασμα στο οποίο υποτίθεται ότι οδηγεί: είναι διαφορετική θέση ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προτού απαντήσουμε στο ερώτημα τί είδους ένωση θέλουμε και διαφορετική ότι η Τουρκία δεν μπορεί να έχει θέσει σε μια πολιτική ένωση. Εκτός βέβαια αν η συνιστώσα ιδεολογία αυτής της ένωσης είναι ρατσιστική και εθνο/χριστιανο/γεωγραφικο-φυλετική. Θέλω να πιστεύω, όμως, ότι αυτό το σενάριο νικήθηκε με την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας...

‘Επιχείρημα’ 3ο: Ο συγγραφέας του άρθρου είναι μέλος μιας σπείρας που περιλαμβάνει διάφορους άλλους αμερικανοσπουδαγμένους, όπως τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Αλέξη Παπαχελά, και τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Αυτού του είδους, όμως, η ‘επιχειρηματολογία’ είναι ακριβώς αυτό που διδάσκονται προς αποφυγή οι μαθητές του λυκείου ως τη γνωστή λογική πλάνη ad hominem: όταν δεν μπορείς να ακυρώσεις τα επιχειρήματα του αντιπάλου σου, ακύρωσε τον ίδιο και την αξιοπιστία του... Αυτή η πρακτική είναι προσφιλής στη δημοσιογραφία του συρμού, αλλά τουλάχιστον αυτοί είναι επιτυχείς, αφού οι ‘κατηγορίες’ ενάντια στα πρόσωπα είναι, συνήθως, πετυχημένες. Στην περίπτωσή μας, όμως, από τα μέλη της ‘σπείρας’ μόνο ο Παπαχελάς είναι απόφοιτος αμερικάνικου πανεπιστημίου: Ανδριανόπουλος και Φιτσανάκης είναι απόφοιτοι βρετανικών πανεπιστημίων, ενώ ο Παπανδρέου σπούδασε στη Σουηδία και στον Καναδά!

Θα μπορούσα να συνεχίσω εξετάζοντας και τα υπόλοιπα σχόλια του S.K., αλλά νομίζω ότι όσα παρουσίασα μέχρι τώρα είναι αρκετά για να αναδείξουν την προβληματική ‘επιχειρηματολογία’ του. Όσον αφορά την ουσία του άρθρου, νομίζω ότι δεν έχω τίποτα το σημαντικό να προσθέσω στην σοβαρή σου ανάλυση. Το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι ότι οι απαντήσεις σου στα ‘επιχειρήματα’ του S.K. μάλλον μας αποπροσανατολίζουν από το θέμα το οποίο πραγματεύτηκες στο άρθρο σου.

Φιλικά,
Εξ ανωνύμου!

Υστερόγραφο: Επέτρεψέ μου και μια μικρή παρατήρηση στο σχόλιο της καταχώρησης 10/06/07 22.13. Εκεί υποστηρίζεις σωστά ότι η επιλογή της ξενιτιάς είναι μια ένδειξη διαμαρτυρίας για τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα. Είναι ακριβώς η θέση που προτείνει ο Άγγλος φιλόσοφος John Locke ως τον πλέον έντιμο τρόπο για να δηλώσεις την αντίθεσή σου σε ένα διεφθαρμένο σύστημα. Τότε μπορείς να κάνεις την κριτική σου έντιμα, αφού δεν έχεις καμία εξάρτηση από το σύστημα το οποίο κατακρίνεις. Αν επιλέξεις να μείνεις, η μόνη έντιμη λύση είναι αυτή της επανάστασης...

S.K. είπε...

Agapite ex anwnymou.

Ehw grapsei sta simeiwmata mou pros ton Sifi oti den eimai eidikos epistimonas, oute dimosiografos, kai oti i kritiki mou, 'i o "tropos" kritikis mou opws les, den bainei se methodologies politikwn epistimwn. Einai i kritiki enos skeptomenou, energou politi pou grafei ekproswpwntas... ton eafto tou, hwris kammia diathesi na diavastei apo kanenan ws kati parapanw apo afto.

Epitrepse mou na apantisw me liga logia sta osa mou katalogizeis:

ANTEPIHEIRIMA 1o:

Me tous Tourkous borei na moiazoume 'i na mi moiazoume oso theloume, den einai ekei to thema.

To thema einai oti ehoume anoihtous logariasmous, apo ti genoktonia twn Pontiwn mehri ta Ymia, anoihtous logariasmous pou trehoun edw kai enan aiwna.

Oso i Tourkia einai i fasistiki stratokratoria pou einai, den noeitai prosengisi. Poion na prosengisei kaneis? To oloklirwtiko systima tis Tourkias?

Afto pou den katalavainete osoi skefteste san ton Niko Dimou einai oti opoiadipote prosengisi me ti simerini fasistiki stratokratoria pou legetai Tourkia den einai proodeftismos kai diethnismos, alla aplos kai adolos ragiadismos.

I Tourkia vrisketai sti fasi arnisis kai ethnikistikis ysterias pou vriskotan i Germania tou 40. Mono an enishythei i pragmatiki dimokratia, mono an o mesos Tourkos mathei pragmatika ti "omorfa" pragmata diepraxe i hwra tou ola afta ta hronia, mono otan o stratos stamatisei na diafentevei tin Tourkia, mono tote boroume na milame gia symfiliwsi.

Me poion na symfiliwthoume diladi, agapite file, me ton Buyukanit? 'I me ton arhidimosiografo tou systimatos ton Mehmet Ali Birand?

Mou kanei entypwsi pou apo ti mia ymneis tin "enallaktikotita" twn grafomenwn tou Sifi kai apo tin alli kaleis "kathestwtikotata" se mia anef orwn apodohi tis simerinis tourkikis pragmatikotitas.

Kai oi Germanoi mas ponesan. Kai oi Italoi kai oi Voulgaroi. Ki emeis ponesame tous Voulgarous. Alla simera oi sheseis mas einai fysiologikotates, epeidi kai oi 4 hwres ehoume perasei se nea fasi shesewn metaxy mas.

I kritiki mou pros to arthro tou Sifi eihe na kanei me to gegonos oti lathemena diapistwsa mia tasi ypostirixis pros tis tourkikes theseis (enw stin ousia itan thymos pros tin anakolouthi elladiki politiki).

Exakolouthw kai pistevw oti to arthro etsi opws einai grammeno den einai safes ws pros to ti ypostirizei.

ANTEPIHEIRIMA 2o:

I politiki tis Elladas enanti tis Tourkias den prepei na einai politiki finlandopoiisis genikws, ashetws EE.

Afti ti stigmi den yparhei pio filotourkiki hwra stin EE apo tin Ellada, ki afto hwris na ehei lythei kammia apo tis apeires metaxy mas diafores. Giati? Giati i Ellada, pisti stin filoamerikaniki paradosi tis, den diannoeitai na paei kontra sti Washington gia tipota.

Twra, oson afora tin EE, yparhoun dyo sholes skepsis shetika me to mellon tis kai to xereis kalytera apo mena.

I prwti einai i anglosaxwniki, pou milaei gia synehi, alla epifaneiaki dievrynsi tis Enwsis, etsi wste na katargithoun oi opoioi periorismoi gia to emporio, kai i alli einai i (etoimothanati) gallogermaniki pou milaei gia emvathynsi twn thesmwn tis EE kai mellontiki omospondiopoiisi.

Osoi ypostirizoume ti defteri sholi skepsis pistevoume oti i Evrwpi prepei na ehei oria. Twra, an i Gallia tyhainei na ehei kai dyo yperponties ktiseis sta anoihta tis Afrikis, afto einai apla kai mono asteriskos.

I gewgrafia den einai apagoreftiki, alla den pisteveis oti i Evrwpi prepei na oriothetisei ta synora tis, ta oria tis?

An bei i Tourkia stin EE tote giati na min bei kai to Azerbaitzan? Kai to Kazakstan? Dytikopoiimena tourkika ethni den einai ki ekeina? Kai se teliki analysi, poia hwra einai pio evrwpaiki, i Tourkia 'i i Argentini? Giati na min bei kai i Afstralia stin EE? Giati ohi kai to Maroko, pou stin ousia einai i hwra pou ekpolitise ti mesaiwniki Ispania? Giati na min bei ki i Kina, pou einai kai megali agora?

Kapou prepei na tethoun oria, par' ola afta, opws se ola ta pragmata.

Allo ta oria, kai allo o ratsismos ki o nazismos. Mi laikizeis paizontas me tis ennoies.

ANTEPIHEIRIMA 3o:

Amfisviteis oti oloi oi prosdedemenoi sto arma tis anglosaxwnikis paideias ehoun simantiko provlima na xefygoun apo kapoies "politically correct" apopseis pou anangazontai na empedwsoun?

Einai gnwsto oti ston anglosaxwniko kosmo, ligo an xefygeis apo ti grammi, eperhetai to "character assassination". Des ti epathe o Finkelstein sto DePaul, 'i des pw's stin Ameriki ton Chomsky den ton xerei oute i mana tou.

Ashetws twn prothesewn twn syngrafewn, to gegonos kai mono oti ena keimeno erhetai apo tin Ameriki, diladi ti nea Sovietiki Enwsi, prepei na egeirei se olous mas kapoies amynes, 'i an theleis, mia ygii paranoia. Sou ypenthymizw oti i eleftheria tou logou stin Ameriki kai sto Inwmeno Vasileio pashoun. Oi Dimosiografoi Hwris Synora stathera katatassoun tin "Land of the Free" kai to vrettaniko tous caniche stis hamiloteres theseis ston dytiko kosmo oson afora tin eleftheria tis ekfrasis.

Sifi, se efharistw pou epetrepses na apantisw ston ex anwnymou mesa apo to blog sou.

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

Χαίρομαι που το μπλογκ αποτελεί πεδίο ανταλλαγής απόψεων πάνω στα σημαντικά αυτά θέματα. Δίχως να επιθυμώ να αποπροσανατολίσω, ή να μπερδέψω τη συζήτηση, νομίζω πως οφείλω να τοποθετηθώ σε μερικά από τα όσα εκφράστηκαν παραπάνω.

Φίλε «Εξ Ανωνύμου»: σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Με βρίσκει σύμφωνο, φυσικά, η προτροπή σου να διακοπεί κάποτε η ανταλλαγή πόνου με τους γείτονες Τούρκους και να χτιστεί μια διμερής σχέση δίχως αλληλοκατηγορίες. Δε νομίζω πως και ο Σ.Κ. διαφωνεί με αυτό. Όταν γράφει πως «τους Τούρκους τους αντιπαθούμε [...] επειδή μας έχουν πονέσει και μας έχουν αιματοκυλίσει», δεν πιστεύω πως υποστηρίζει πως είμαστε ιστορικά δέσμιοι ενός αναπόφευκτου μίσους. Απλά δίνει την αιτία, ή αν θες την κυριότερη από αυτές. Προσωπικά, παρότι θεωρώ τον εαυτό μου «θαμώνα» της ιστορίας, η «ανταλλαγή πόνου» με τους Τούρκους με αφήνει παντελώς αδιάφορο, όπως είναι φανερό πως αφήνει κι εσένα. Και το γράφω αυτό ως απόγονος Μικρασιατών.

Το δεύτερο αντεπιχείρημά σου μου φαίνεται (αν και λογικό) κάπως αποκομμένο από την πραγματικότητα. Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει στα σοβαρά γεωγραφικούς λόγους για την διατήρηση της Τουρκίας έξω από τα σύνορα της ΕΕ. Οι λόγοι είναι πολιτικοί, ιστορικοί, αλλά –δυστυχώς– και εθνοφυλετικοί. Και μη μου λες τώρα πως το σενάριο της «εθνο/χριστιανο/γεωγραφικο-φυλετική[ς ιδεολογίας] νικήθηκε με την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας». Εάν σε είχα φοιτητή στην τάξη μου θα σε κατσάδιαζα ως αφελή! Πάντως, σοβαρά τώρα, οι «ιστορικο-θρησκευτικές ιδιαιτερότητες» (επιστημονική παραλλαγή του «αλλόθρησκοι και ασιάτες», που συναντάει κανείς συχνά σε εκθέσεις της ΕΕ) ήταν και παραμένει βασική (αν και ανεπίσημη) συνιστώσα των διαπραγματεύσεων ΕΕ-Τουρκίας.

Γράφεις επίσης πως οι απαντήσεις μου στις παρατηρήσεις του Σ.Κ. αποπροσανατολίζουν από τα θέματα που ανέπτυξα στο επίμαχο άρθρο. Θέλεις να επεκταθείς λίγο; Είμαι της άποψης πως το βασικό θέμα συζήτησης που συνδέει την ανταλλαγή απόψεων με τον Σ.Κ. δεν είναι άλλο από τον ερασιτεχνισμό που χαρακτηρίζει την ελληνική εξωτερική πολιτική. Αυτό δε βρίσκεται και στη ρίζα του άρθρου;

Τέλος, για τον Locke: ενδιαφέρον.... Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να γράψω πως, όταν εγκατέλειπα την Ελλάδα στα εφηβικά μου χρόνια, είχα ως πυξίδα μου τις υποδείξεις του Άγγλου φιλοσόφου. Η αλήθεια είναι όμως πως, στα άγουρα εκείνα χρόνια της αναζήτησης, η φιλοσοφική μου παιδεία ήταν περιορισμένη στα αποφθέγματα του συχωρεμένου του κυρ-Ανδρέα, σουβλατζή στην οδό Αρκαδίου στο Ρέθυμνο, που ήταν ένα είδος μεταμοντέρνου προσωκρατικού. Μας έκανε διδαχή στο μικρό μαγαζάκι του τα σαββατόβραδα όταν πηγαίναμε ν’ αγοράσουμε «μια διπλή» με 85 δραχμές. Κι εκείνος δεν έτυχε ποτέ να αναφέρει τον Locke....


Φίλε Σ.Κ.: Δε διαφωνώ με το σκεπτικό σου πως έχουμε «λογαριασμούς» με τους γείτονες. Διαφωνώ όμως στο ότι πρέπει να είναι σώνει και καλά «ανοιχτοί». Γιατί; Και γιατί πας πίσω μόνο 100 χρόνια; Γιατί να μην πάμε και 150 και 200, και 400 που λέει ο λόγος; Καταλαβαίνεις που το πάω, φαντάζομαι. Ως που θα τραβήξει αυτή η άνυδρη και μίζερη απογραφή πόνου που μοιράζονται οι δυο λαοί;

Ακόμα, δε νομίζω να υποστηρίζει κανείς πως η σύγχρονη Τουρκία είναι υπόδειγμα δημοκρατίας. Όμως –και εδώ γράφω ως πολιτικός επιστήμονας– είναι απλοϊκό να την αποκαλούμε «φασιστική στρατοκρατορία» και «ολοκληρωτικό σύστημα». Σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται τα πολιτικά και κοινωνικά δομικά στοιχεία της χώρας αυτής στον πολιτικό ορισμό της στρατοκρατορίας και του ολοκληρωτισμού.

Πάντως, υπό μία άποψη, η κουβέντα για την υφή του πολιτεύματος στην Τουρκία είναι άστοχη αναφορικά με την ΕΕ. Κι αυτό διότι δεν πιστεύω (και μάλλον θα συμφωνήσεις μαζί μου) πως οι λόγοι που η Τουρκία μένει απ’ έξω από την ΕΕ έχουν να κάνουν με τις ατέλειες του Κεμαλισμού. Δηλαδή όταν η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ, στη Μεταπολίτευση, είχε περισσότερες δημοκρατικές περγαμηνές από τη σημερινή Τουρκία; Ή μήπως η σημερινή Εσθονία και Ρουμανία έχουν περισσότερες δημοκρατικές παρακαταθήκες από την Τουρκία; Δε συμφωνείς πως αλλού είναι το ζήτημα;

Θα αντηχήσω πάντως το ερώτημά σου στον «Εξ Ανωνύμου»: η ΕΕ δεν πρέπει να έχει όρια; Πρέπει να διευρύνεται επ’ άπειρον, όπως θέλουν όλοι όσοι τη βλέπουν ως ένα δυναμικό οικονομικό οικοδόμημα; Και θα συμφωνήσω πως δεν είναι υπάρχει λόγος η πρόταση οριοθέτησης να συγχέεται με αδιαλλαξία, ούτε (φυσικά) με ναζισμό.

Ευχαριστώ και τους δυο σας για τη συνεισφορά σας στο άκρως επίκαιρο αυτό θέμα.

S.K. είπε...

Αγαπητέ Σήφη.

Γράφεις:
"Φίλε Σ.Κ.: Δε διαφωνώ με το σκεπτικό σου πως έχουμε «λογαριασμούς» με τους γείτονες. Διαφωνώ όμως στο ότι πρέπει να είναι σώνει και καλά «ανοιχτοί»."

Μα κι εγώ δεν θέλω να είναι ανοιχτοί. Ποιος σου είπε ότι θέλω;

Θέλω να κλείσουν οι πληγές και να ζήσουμε με τους Τούρκους σε συνθήκες καλής γειτονίας και ίσως στο μέλλον, και φιλίας.

Διαφωνώ με τον παράλογο έρωτα μεγάλης μερίδας τής ελληνικής ελίτ προς τη σημερινή Τουρκία, έρωτα-σύμπτωμα αυτού που οι ψυχίατροι περιγράφουν ως "Συνδρόμου τής Στοκχόλμης".

Έχει παρατηρηθεί ότι θύματα απαγωγής δικαιολογούσαν ή ακόμη και ερωτεύονταν τους απαγωγείς τους. Το "Σύνδρομο τής Στοκχόλμης" εξηγείται ως εξής: το θύμα είναι τόσο ανήμπορο που επιλέγει να ταυτιστεί με τον θύτη για να μειώσει το άγχος τής ανημποριάς του.

Από τη μια η φινλανδοποίηση, και από την άλλη η "Στοκχόλμη"... Αρκετή Σκανδιναβία βασιλεύει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, φτάνει πια!

Όταν η Τουρκία σταματήσει να αρνείται τη γενοκτονία των Ποντίων, όταν αναγνωρίσει ότι πίσω από την ελληνική εισβολή στη Μικρασία κρυβόταν όχι ο δυτικός ιμπεριαλισμός, αλλά κυρίως η αγωνία των εκ Τουρκίας Ελλήνων που έβλεπαν τους κεμαλιστές να τους εξολοθρεύουν σαν τους Αρμένιους, όταν αναγνωρίσει την τρομακτική σφαγή τής Σμύρνης ασχέτως πολιτικού δικαίου, όταν κάνει την αυτοκριτική της που μετέτρεψε την Ίμβρο σε ανοιχτή ποινική φυλακή για να εκδιώξει τους Έλληνες, όταν ψαχτεί λίγο για το τι και το πώς τής Kristallnacht a la turca τού Σεπτεμβρίου 1955 στην Πόλη, όταν πάρει πίσω το varlik vergesi και τους νόμους που στην ουσία δήμευαν τις ελληνικές περιουσίες της Πόλης, όταν αναγνωρίσει ότι ναι μεν είχε δικαίωμα εισβολής αλλά όχι και κατοχής στην Κύπρο, όταν αναγνωρίσει στην Ελλάδα το αυτονόητο δικαίωμά μας να έχουμε εθνικά ύδατα στα 12 ν.μ. από τις ακτές μας, όταν σταματήσει να εποφθαλμιά τη Γαύδο και τον Αϊ Στράτη μαζί με άλλα 150 νησιά, όταν σταματήσει να παρενοχλεί πτήσεις πολιτικών αεροπλάνων πάνω από το Αιγαίο και όταν, φυσικά, επιτρέψει τη στοιχειώδη ελευθερία στο Πατριαρχείο, τότε θα έχουν κλείσει οι πληγές.

Έχουμε κλείσει πληγές.
Με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς και τους Βούλγαρους. Δεν είναι κάτι που δεν το έχουμε ξανακάνει.

Όταν λες:
"Δηλαδή όταν η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ, στη Μεταπολίτευση, είχε περισσότερες δημοκρατικές περγαμηνές από τη σημερινή Τουρκία;"
στην ουσία σχετικοποιείς τα πάντα.

Στην Ελλάδα τού 1980 δεν στέλναμε τα F-16 να ισοπεδώσουν τα χωριά τής μουσουλμανικής μειονότητας όπως έκανε το 1990 η Τουρκία με τα κουρδικά της χωριά, έτσι δεν είναι; Ούτε είχαμε τους στρατηγούς μονίμως κατσικωμένους στο "εθνικό συμβούλιο" να εγκρίνουν τις αποφάσεις των πολιτικών.

Αυτά είναι τα προβλήματα με την Τουρκία, και όχι το απώτερο παρελθόν. Μπορεί ως Έλληνες να είμαστε συναισθηματικοί αλλά δεν είμαστε πια τόσο παράλογοι.

Υπάρχουν ανοιχτές πληγές, που όσο η Τουρκία αρνείται καν να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν και όσο η Ελλάδα, μέσα στον έρωτα για τον κατά τον εξ ανωνύμου "δίδυμη αδερφή" μας, αντιμετωπίζει με διάθεση "δεν βαριέσαι, ας μην κακοκαρδιζόμαστε τώρα", δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ.

Ανώνυμος είπε...

πολύ καλό

Ανώνυμος είπε...

Ετεροχρονισμένα,

Θα σταθώ στην επιχειρηματολογία και στην σύνδεση-δομή του κειμένου. Εξ αρχής να αναγνωρίσω την σπουδή για συνδυαστική ανάγνωση και ερμηνεία των δρώμενων, συνάμα με την ολίγον άναρχη και επιλεκτική (ή στην αντίθετη αδυναμία) εξαγωγή συμπερασμάτων. Η επικράτηση Ρουαγιάλ στην Γαλλία θα σήμαινε, για τους απανταχού «θιασώτες»-ουχί αριστερούς εάν τούτο έχει την ελάχιστη υπόσταση- της εν Ελλάδι «αριστεράς», θριάμβο. Ανέμενα, την Δευτέρα μετά τις εκλογές στην Γαλλία και στην περίπτωση νίκης της Ρουαγιάλ, πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας, με διθυράμβους για επικράτηση της «αριστεράς» και λοιπά φαιδρά. Στόχοι προφανείς, στο εσωτερικό και εξωτερικό-έτι δε και ένθετη φωτογραφία της Διαμαντοπούλου προς τέρψιν του εν Ελλάδι «αριστερού φεμινισμού» και όχι μονο (η φυσιογνωμική ομοιότης κατ’ εμέ, προφανής). Κρατούμενο μέχρι στιγμής, τα σχόλια του Ε. Στυλιανίδη σχετικά με την επικράτηση Σαρκοζί.
Ποιος μίλησε για συνοχή διαμειβομένων πολιτικής και πραγματικότητας.
Η στάση της Ελλάδας σχετικά με την επιθυμία της Τουρκίας για ένταξη στην ΕΕ (το δόκιμο του όρου ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας εξετάζεται, αν δεν υποδηλοί επιτυχία των, εκ των πραγμάτων) ερμηνεύεται κατ’ ελάχιστον ωσάν αδυναμία γειτονόπαιδου που πάει συνοδεία στον διευθυντή σχολίου με τον τσαμπουκά της τάξης για συμπαράσταση, κατόπιν καταγγελίας εις βάρος του δεύτερου. Όπερ, αν μπορούσε η Ελλάδα να εκφράζεται σαν Σαρκοζί, θα το κανε-δεύτερο κρατούμενο.

Επαναφορά στο αρχικό ερώτημα για κατακλείδα: αδόκιμη συνεπαγωγή ή αδυναμία αντίληψης;

Με 2 φορτία, της Μεγαλονήσου και της Μητροπόλεως, νυν ενδημών εις Αγγλετέραν.

Γ.Χ

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

Φίλε/η Γ.Χ.,

Τα ετεροχρονισμένα σχόλια είναι συνήθως τα καλύτερα, καθώς μεσολαβεί η απαραίτητη «ιστορική απόσταση». Είμαι ο πρώτος που θα συμφωνήσω με την κριτική σου του άρθρου ως επιλεκτικού και άναρχου. Η συγγραφική επιλεκτικότητα είναι αναπόφευκτη λόγω χώρου και χρόνου. Η αναρχία στην επεξήγηση είναι επίσης αναπόφευκτη όταν γράφει κανείς για θέματα όπως την ελληνική εξωτερική πολιτική (συστεμικά άναρχη), που επηρεάζεται από αμέτρητες παραμέτρους.

Σύμφωνοι, επίσης, πως «αν μπορούσε η Ελλάδα να εκφράζεται σαν Σαρκοζί, θα το κανε», όπως γράφεις. Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνομαι τη διαφωνία σου με τη λογική το κειμένου. Γιατί θεωρείς αδόκιμη την επιμονή από μέρους μου για στοιχειώδη συνοχή στις εξωτερικές πολιτικές επιλογές της Ελλάδας;

Χαιρετισμούς στην «Αγγλετέραν».

Ανώνυμος είπε...

Επαναφορά,

Το θέμα του χρόνου το έχεις ήδη θίξει συνεπώς προχωρώ στο προκείμενο.
Το σχόλιο αφορούσε το κομμάτι του κειμένου σχετικά με την επιθυμία της Τουρκίας για ένταξη στην ΕΕ, ίσως όφειλα να ήμουν πιο συγκεκριμένος.

Η τοποθέτηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί δίπλα (αν και όχι υποχρεωτικά απέναντι) σε μια Τουρκία απογοητευμένη, ανασφαλή και με αβέβαιο στρατηγικό προσανατολισμό» μου προκαλεί θυμηδία. Και τούτο διότι βασίζεται στην προϋπόθεση ότι με το που εντάσσεται, εξασφαλίζεται το αντίθετο. Μια ανάλυση της εισβολής της Τουρκίας στο Ιράκ, απλά διαβεβαιώνει το αντίθετο. Και εκεί είχε τις ΗΠΑ απέναντι.

Δεν θεωρώ αδόκιμη την επιμονή σου, αντιθέτως κάθε κουβέντα για εξωτερική πολιτική της Ελλάδας η του εν γένει ελληνισμού (εδώ γελάμε), θεωρώ αδόκιμη. Και δεν πρόκειται περί οριζόντιου αφορισμού παρά περί απλής διαπίστωσης.
Άμα σπάσεις το καβούκι και ξεφύγεις από τον μικρόκοσμο των ΜΜΕ (ως έχεις σχολιάσει) τούτο είναι οφθαλμοφανές. Δυστυχώς όμως ο κουτσομπολίστικος μικρόκοσμος του νεοέλληνα είναι συνηφασμένος με τον κόσμο των ΜΜΕ. Γαντζωμένοι όλοι στις οθόνες μήπως δεν γνωρίζουν κάτι που θα ξέρει ο γείτονας.

Η Ελλάδα δεν παράγει, ούτε επί της παρούσης δύναται να παράξει καμία εξωτερική πολιτική. Δια της απλής επαγωγής εσωτερική πολιτική, οικονομία, εξωτερική πολιτική είναι αυταπόδεικτο. Η εξίσωση δεν λύνεται καθότι η πρώτη παράμετρος είναι ανύπαρκτη. Η όποια δραστηριότητα του ΥΠΕΞ συνεπώς δεν επηρεάζεται από αμέτρητες παραμέτρους, απλά διέπεται από αυτές.
Μονάδες που σκέφτονται διαφορετικά υπάρχουν. Στην εποχή της δημοκρατίας της μάζας όμως τούτο δεν επαρκεί.

Εν παρόδω, πρόσφατα, δικαστικός στην γείτονα αποφάσισε να κηρύξει το κόμμα του Ερτοάν παράνομο. Κάποια κυπριακή εφημερίδα παρουσιάζει το θέμα ως χάος στην Τουρκία. Και μιλάει για την Τουρκία λες και είναι μια οντότης...

Η Τουρκία συστρατεύεται στο εσωτερικό, επιθυμεί, δύναται και πράττει. Η Ελλάδα αδυνατεί, βαυκαλίζεται, εθελοτυφλεί και αυτοκαταστρέφεται. Ασχολείται και αυτοεγκλωβίζεται με ένα ανύπαρκτο γείτονα που... «επιθυμεί» άκουσον άκουσον την...Θεσσαλονίκη ως πρωτεύουσα του.

Να με συγχωρέσεις, πάω για ζάππινγκ.

Γ.Χ

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

Γράφεις πως: «Η τοποθέτηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί δίπλα (αν και όχι υποχρεωτικά απέναντι) σε μια Τουρκία απογοητευμένη, ανασφαλή και με αβέβαιο στρατηγικό προσανατολισμό» μου προκαλεί θυμηδία. Και τούτο διότι βασίζεται στην προϋπόθεση ότι με το που εντάσσεται, εξασφαλίζεται το αντίθετο. Μια ανάλυση της εισβολής της Τουρκίας στο Ιράκ, απλά διαβεβαιώνει το αντίθετο. Και εκεί είχε τις ΗΠΑ απέναντι.»

Σημείωσε πως εγώ ποτέ δεν υποστήριξα κάτι τέτοιο. Το απόσπασμα που παραθέτεις είναι από τον πρόεδρο του ΕΛΙΑΜΕΠ. Εγώ αυτά τα γράφω για να συνοψίσω την επίσημη ελληνική πολιτική πάνω στην ευρωπαϊκή ένταξη της Τουρκίας. Το μόνο που υποστηρίζω είναι ότι η Ελλάδα άλλα λέει και άλλα κάνει. Δεν αναλύω εάν αυτά που λέει είναι απαραίτητα σωστά. Απλά ζητώ να υπάρχει στοιχειώδης συνέπεια μεταξύ αυτών που υποστηρίζει και αυτών που πράττει.

Γράφεις ακόμα: «Άμα σπάσεις το καβούκι και ξεφύγεις από τον μικρόκοσμο των ΜΜΕ (ως έχεις σχολιάσει) τούτο είναι οφθαλμοφανές. Δυστυχώς όμως ο κουτσομπολίστικος μικρόκοσμος του νεοέλληνα είναι συνηφασμένος με τον κόσμο των ΜΜΕ. Γαντζωμένοι όλοι στις οθόνες μήπως δεν γνωρίζουν κάτι που θα ξέρει ο γείτονας.»

Εδώ δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Συχνά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν σ’ αυτή τη χώρα εάν εξαφανιζόταν όλες οι τηλεοράσεις (και όλα τα κινητά). Αγαλλιάζω και μόνο που το σκέφτομαι!

Όσο για την επαγωγή σου (εσωτερική πολιτική >> οικονομία >> εξωτερική πολιτική) πρόκειται για χρυσό κανόνα. Μπας και δουλεύεις στο Υπουργείο Εξωτερικών;

Καλό ζάπινγκ.