15/6/07

Σκοπιανό: Η Οπερέτα Συνεχίζεται

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος 897 του περιοδικού Αντί (15 Ιουνίου 2007), στις σελίδες 28-29.

ΔΙΑΤΗΡΩ ΤΗ ΦΘΟΡΟΠΟΙΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΝΑ αναλώνομαι στην ανάγνωση ελληνικών εφημερίδων. Συχνά το μετανιώνω, όπως πρόσφατα στην περίπτωση της αναζωπύρωσης του Σκοπιανού, με αφορμή την επικείμενη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Έχοντας παρακολουθήσει επί μακρόν τη σχετική αρθρογραφία, νοιώθω πλέον θεατής μιας οπερέτας, διανθισμένης με φτηνές ερμηνείες, αδιόρατους υποβολείς και αμέτρητους σαστισμένους υποκριτές.

Η αυλαία άνοιξε επίσημα στις 20 Μαΐου. Εκείνη την ημέρα άρθρο του Βήματος προειδοποιεί πως οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να εντάξουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ταράσσοντας έτσι την ελληνική προεκλογική περίοδο [1]. Η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζεται να προσπαθεί να πείσει τους Αμερικανούς να προωθήσουν το σχέδιό τους μετά τη διεξαγωγή εκλογών στην Ελλάδα, ώστε να μην εισπράξει τις συνέπειες του εθνικού μένους των ψηφοφόρων. «Χάνουμε τους συμμάχους μας», προειδοποιεί το άρθρο, προβλέποντας εθνική καταστροφή αν αποφασίσει ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς να καταθέσει στον ΟΗΕ ως ατελέσφορη την εντολή που έλαβε από τον Οργανισμό.

Ο ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ

Την επόμενη μέρα, οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες εισέρχονται στο χορό, μεταφέροντας με κραυγαλέους τίτλους την προειδοποίηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου προς την κυβέρνηση «να μην τολμήσει μπροστά στο φόβο της επερχόμενης ήττας να παίξει προεκλογικά παιχνίδια με τα εθνικά θέματα»[2]. Η Ελευθεροτυπία διαβεβαιώνει πως η κρίση στο θέμα των Σκοπίων είναι τεχνητή και προέρχεται από «ομαδική διαρροή-καρμπόν [από την κυβέρνηση] προς τα ΜΜΕ [...] προκειμένου [η τελευταία] να εγκαινιάσει τη συζήτηση περί της αναγκαιότητας εκλογών το φθινόπωρο»[3].

Το Έθνος έχει άλλη θεωρία, σύμφωνα με την οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει απορρίψει την πιθανότητα εκλογών με κεντρικό θέμα το Σκοπιανό, φοβούμενη την πολιτική ενίσχυση του ΛΑΟΣ [4]. Σε παράλληλο δημοσίευμα η ίδια εφημερίδα υποστηρίζει ότι εκλογές τον Σεπτέμβριο θα γίνουν μεν, «αλλά όχι για τα Σκόπια»[5]. Η εφημερίδα υποδείχνει τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Μολυβιάτη και τον Υπουργό Επικρατείας Θεόδωρο Ρουσόπουλο ως τους υπεύθυνους των διαρροών περί εκλογολογίας προς τα ΜΜΕ.

Την επόμενη ημέρα, τα Νέα αποφαίνονται πως οι διαρροές προέρχονται από πρωθυπουργικούς κύκλους του κυβερνώντος κόμματος («όχι όμως [από] τον [...] Θ. Ρουσόπουλο») και πως ο στόχος των διαρροών δεν ήταν τελικά η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, αλλά η Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία φέρεται να εκφράζει την «έντονη δυσφορία της για την υπόθεση των διαρροών που ουσιαστικά είχαν στόχο το υπουργείο Εξωτερικών και την ίδια»[6].

Κι ενώ οι θεατές της οπερέτας αναμένουν τον επίλογο όλης αυτής της φαρσοκωμωδίας, έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα από την Ελευθεροτυπία. Σε άρθρο της 7ης Ιουνίου, η εφημερίδα εκτελεί αξιοθαύμαστη στροφή 180 μοιρών, αναφέροντας πως η εκλογολογία αναφορικά με το Σκοπιανό δεν προήλθε τελικά από το Μαξίμου, αλλά από τους Αμερικανούς. Ήταν λοιπόν εκείνοι που «τεχνηέντως, προσπάθησαν, μέσω μιας προπαγανδιστικής κινητικότητας στο Σκοπιανό, να διοχετεύσουν τη δραματοποιημένη εντύπωση περί καταλυτικής επίσπευσης των εκλογών, λόγω υποτιθέμενης πρόθεσης Νίμιτς για κατάθεση της εντολής του!» (το θαυμαστικό στο πρωτότυπο). Ευτυχώς όμως, «η προσπάθεια αυτή [ήταν] καταδικασθείσα σε αποτυχία εν τη γενέσει της» αφού «η Ελλάδα δεν πρόκειται να ενδώσει στις εκβιαστικές τακτικές και μεθόδους της Ουάσιγκτον για το Σκοπιανό». Ήταν λοιπόν λαθεμένα όλα εκείνα τα δημοσιογραφικά «πονήματα [των προηγούμενων ημερών που] σε αρκετά μπλαζέ στιλ [...] ταξινομούσαν [το θέμα] στο πλαίσιο εσωτερικών πολιτικών σκοπιμοτήτων»[7].

ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Ομολογουμένως η οπερέτα εμφανίζεται πλήρης σε δραματουργικά τεχνάσματα, συμπεριλαμβανομένων πολύπλοκων στιχομυθιών εξελισσόμενων ταυτόχρονα με αξιοζήλευτη ανάπτυξη χαρακτήρων –με αποκορύφωμα εφημερίδες που διαψεύδουν προηγούμενα άρθρα τους δίχως καμία αναφορά σε αυτά, σαν να μη γράφτηκαν ποτέ. Είναι δε τόσες οι πλοκές του έργου, που ο θεατής-αναγνώστης δεν ξέρει ποια να ακολουθήσει. Στο τέλος καταδικάζεται εκ των πραγμάτων να μείνει ουσιαστικά τόσο απληροφόρητος όσο και πριν εμπλακεί στην ανάγνωση. Η οπερέτα εκπληρώνει με αυτό τον τρόπο την κύρια αποστολή της, που είναι να ψυχαγωγήσει, δίνοντας απλά την ψευδαίσθηση της ενημέρωσης.

Παράλληλα, το επίπεδο υποκρισίας των πρωταγωνιστών διατηρείται σε υψηλά επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Κατηγορείται για παράδειγμα η κυβέρνηση ότι προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα «εθνικά θέματα» για προεκλογικούς σκοπούς, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι οι έντυποι κατήγοροί της ασχολούνται με τις επικείμενες εξελίξεις στο Σκοπιανό αποκλειστικά σε σχέση με το εγχώριο προεκλογικό σκηνικό. Πραγματικά, αν υπήρξε μία σταθερή παράμετρος στον όλο χειρισμό του θέματος από τον τύπο, αυτή ήταν η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε ανάλυσης των επιπτώσεων για την Ελλάδα (και όχι για τη Νέα Δημοκρατία ή για το ΠΑΣΟΚ) των εξελίξεων στο Σκοπιανό. Η μοναδική ενασχόληση –κυρίως του αντικυβερνητικού τύπου– ήταν και παραμένει ο ρόλος του θέματος σε ενδεχόμενες εκλογές.

Αλλά το απόγειο της υποκρισίας δε μπορεί να είναι άλλο από την συνεχή προειδοποίηση για μια «εθνική ήττα» που θα σημάνει η ενδεχόμενη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Είναι υποκρισία διότι προσποιείται πως η «εθνική ήττα» έχει αποφευχθεί, τη στιγμή που περισσότερες από 116 χώρες-μέλη του ΟΗΕ –συμπεριλαμβανομένων όλων των χωρών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού, πλην της Γαλλίας– έχουν ήδη αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως Δημοκρατία της Μακεδονίας [8]. Όσοι από εμάς ζούμε στο εξωτερικό γνωρίζουμε καλά πως σχεδόν καμία χώρα πλην της Ελλάδας και της Κύπρου δεν αποκαλεί τη γείτονα χώρα FYROM. Ο όρος αυτός υπάρχει για να συντηρείται στον ελληνικό χώρο μια βολική εγχώρια ψευδαίσθηση.

ΠΕΡΙ «ΕΘΝΙΚΩΝ ΗΤΤΩΝ»

Προσωπικά είμαι της άποψης πως είναι αφελές η επισημοποίηση της ονομασίας της γείτονας χώρας ως Δημοκρατία της Μακεδονίας να ταυτιστεί με «εθνική ήττα». Η ιστορία των εθνών δείχνει πως εθνικά θέματα κερδίζονται ή χάνονται όταν λαοί βρίσκουν την πίστη και τη δύναμη να αψηφήσουν ονόματα και σύμβολα προς όφελος ουσιαστικών εθνικών και λαϊκών αξιώσεων. Αλλά εάν είναι απαραίτητο –προς όφελος της συνεννόησης– η επιχειρηματολογία πάνω στο Σκοπιανό να ενταχθεί στην απλουστευτική λογική «εθνικών ηττών» και «νικών», τότε θα ήταν ίσως χρήσιμο να αναλογιστεί κανείς το ακόλουθο σύντομο ιστορικό:

Η ΠΓΔΜ απέκτησε την ανεξαρτησία της μόλις το 1991 ως η πλέον οικονομικά και πολιτικά καθυστερημένη περιοχή της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας. Το νέο κρατίδιο κατάφερε να γίνει δεκτό στον ΟΗΕ μόλις το 1993. Πρόκειται για ένα μικροσκοπικό ορεινό κομμάτι άγονης γης, με υποβαθμισμένες πολιτικές δομές, με εξίσου ανύπαρκτη στρατιωτική ισχύ, με εθνοτικά διαιρεμένο πληθυσμό που βρίσκεται στα όρια της φτώχιας, με μια οικονομία κυριολεκτικά διαλυμένη, που σήμερα μόλις που κατορθώνει να επιβιώνει έχοντας μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα 7.500 δολαρίων και ανεργία 36%, την υψηλότερη της Ευρώπης.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η Ελλάδα, το πλουσιότερο βαλκανικό κράτος, παλαιό μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που διατηρεί έναν από τους πλέον πολυδάπανους αμυντικούς προϋπολογισμούς στην Ευρώπη και με ισχυρές δημοκρατικές δομές. Πρόκειται για μια χώρα πενταπλάσια της ΠΓΔΜ σε πληθυσμό, με οικονομία απείρως δυναμικότερη και με κατά κεφαλήν εισόδημα τετραπλάσιο σε σχέση με την βόρεια γείτονά της. Πάνω απ’ όλα πρόκειται για ένα κράτος με ισχυρούς θεσμικούς δεσμούς με όλους τους Ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς, με διπλωματικές αποστολές σε όλα τα σημαντικά κράτη της Γης, και με ενεργό πολιτική εμπειρία που διατρέχει τρεις διαφορετικούς αιώνες.

Κι όμως, σήμερα, μια ολόκληρη δεκαπενταετία μετά την ανεξαρτητοποίηση της ΠΓΔΜ και την διπλωματική της αντιπαράθεση με την Ελλάδα, ολόκληρος σχεδόν ο κόσμος πλην της Ελλάδας αποκαλεί την ΠΓΔΜ Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το αεροδρόμιο της τελευταίας ονομάζεται «Μέγας Αλέξανδρος», ενώ η ίδια βρίσκεται σε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και με το ΝΑΤΟ, τα περισσότερα μέλη του οποίου την αποκαλούν επίσημα Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αν αυτό δεν είναι «εθνική ήττα», όπως την ορίζει ο αντιπολιτευόμενος τύπος, τότε τι είναι; Και έως πότε θα καραδοκεί την επόμενη «εθνική σφαλιάρα» (Γ.Α. Παπανδρέου) [2] για να φορτώσει το αδιέξοδο στο Σκοπιανό (μόνο) στην παρούσα κυβέρνηση;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Σε τελική ανάλυση η οπερέτα του Σκοπιανού αποτελεί πλέον εθνικό θέμα μόνο υπό την έννοια του ρόλου της στις κενές μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις που τρέφουν τον ελληνικό δικομματισμό. Στην αλήθεια το όλο ζήτημα έχει κριθεί προ πολλού, από την εποχή των διαδηλώσεων εκατομμυρίων οργισμένων «μακεδονομάχων» και από τότε που η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου έκλεισε τα βόρεια σύνορα, στις απαρχές της δεκαετίας του 1990. Σήμερα, παρά τους θεατρινισμούς των πολιτικών πρωταγωνιστών και παρά την παραπληροφόρηση των στρατευμένων ΜΜΕ, η πραγματικότητα συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της εκτός των ελληνικών συνόρων. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλόσοσκι δείχνουν πως, τουλάχιστον η ηγεσία της γειτονικής χώρας, την αντιλαμβάνεται ίσως πολύ περισσότερο από τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο. Ο Μιλόσοσκι δήλωσε πως «όσο λιγότερο το ζήτημα της ονομασίας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας χρησιμοποιείται για εσωτερικούς πολιτικούς σκοπούς στην Ελλάδα, τόσο ευρύτερο θα είναι το πεδίο για την εξεύρεση μίας λύσης η οποία θα απεικονίζει την πραγματικότητα στις διμερείς σχέσεις»[9]. Ίσως είναι επιτέλους καιρός να κοιτάξουμε κι εμείς την πραγματικότητα αυτή κατάματα.

Παραπομπές

[1] Χιώτης, Β. (2007) «Βόμβα στο Όνομα της FYROM», εφημερίδα Το Βήμα, 20 Μαΐου, σελ. Α28.
[2] Νασόπουλος, Δ. (2007) «Μην Παίζετε Προεκλογικά Παιχνίδια με τα Εθνικά Θέματα», εφημερίδα Τα Νέα, 21 Μαΐου, σελ. 7.
[3] Αδάμ, Κ. (2007) «Η Κυβέρνηση Έστησε Σκοπιανό!», εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 21 Μαΐου.
[4] Σαραντάκος, Γ. (2007) «Ανασύρουν το Σκοπιανό», εφημερίδα Έθνος, 21 Μαΐου.
[5] Μπάλη, Γ. (2007) «Δυσφορία για τις Διαρροές», εφημερίδα Έθνος, 21 Μαΐου.
[6] Καρανασοπούλου, Ε.Δ. (2007) «Γαλάζια Μαχαιρώματα με Φόντο το Σκοπιανό», εφημερίδα Τα Νέα, 22 Μαΐου, σελ. 11.
[7] Δήμας, Δ.Π. (2007) «Ο Μπερνς στην Αθήνα με Πρεμούρα», εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 7 Ιουνίου.
[8] Δελαστίκ, Γ. (2007) «Ελληνική Φαρσοκωμωδία στο Όνομα των Σκοπίων», εφημερίδα Ημερησία, 26 Μαΐου.
[9] Ανών. (2007) «Τα Σκόπια Απαντούν στα ‘Προεκλογικού Χαρακτήρα’ Μηνύματα της Αθήνας», εφημερίδα Ναυτεμπορική, 22 Μαΐου.

1/6/07

Τα Λόγια του ΥΠΕΞ και τα Έργα του κ. Πολύδωρα

Τα Λόγια του ΥΠΕΞ και τα Έργα του κ. Πολύδωρα

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο δεκαπενθήμερο περιοδικό Αντί, τεύχος 896 (1 Ιουνίου 2007), στις σελίδες 30-31.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ από την αντίφαση για να απολέσει μια κυβέρνηση την εμπιστοσύνη των πολιτών. Το ίδιο ισχύει και για τα κράτη ως μέλη της παγκόσμιας κοινωνίας των εθνών. Το θεμελιώδες αυτό πολιτικό αξίωμα φαίνεται πως διαφεύγει από τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης. Μόνο έτσι εξηγείται η αυξανόμενη αντιφατικότητα μεταξύ κυβερνητικών λόγων και έργων, εντός και εκτός της χώρας.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την ανακοίνωση που εξέδωσε πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση με αφορμή την ανάληψη από την Ελλάδα της προεδρίας του Δικτύου Ανθρώπινης Ασφάλειας (Human Security Network)[04]. Στις 18 Μαΐου, η Ελλάδα ανέλαβε τα διοικητικά σκήπτρα του νεοσύστατου αυτού οργανισμού, που αποσκοπεί στην αναβάθμιση της διεθνούς πολιτικής ασφάλειας μέσω της καταπολέμησης της φτώχειας. Ως συνήθως, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών βρήκε την ευκαιρία για να εκδώσει μια εκθειαστική ανακοίνωση, στην οποία ανήγγειλε διθυραμβικά πως «η παρουσία της Ελλάδας [στο Δίκτυο] συμβάλλει στην ενίσχυση της εικόνας της χώρας μας ως ‘ήπιας δύναμης’ [...], χώρας η οποία στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως και στη δύναμη του διαλόγου, συντελώντας, έτσι, στην εμπέδωση της παγκόσμιας ειρήνης και σταθερότητας.»[03] (η έμφαση δική μου).

Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από τον εγκωμιαστικό αυτοέπαινο του ΥΠΕΞ, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας υπέγραφε εκ μέρους της Ελλάδας την ανανέωση διμερούς συμφωνίας «ασφάλειας» με αντιπρόσωπο του Πακιστανού δικτάτορα Στρατηγού Περβέζ Μουσάραφ. Η συμφωνία, ο πλήρης τίτλος της οποίας είναι Συνεργασία στην Καταπολέμηση του Εγκλήματος Ιδιαίτερα της Τρομοκρατίας, του Οργανωμένου Εγκλήματος και της Παράνομης Διακίνησης Ναρκωτικών, προβλέπει την ανταλλαγή πληροφοριών με τις αρχές ασφαλείας (δηλαδή αστυνομικές και μυστικές υπηρεσίες) της ασιατικής χώρας.

Η ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ

Η ελληνική συνεργασία με τους στυλοβάτες της πακιστανικής χούντας αποτελεί «παιδί» του κ. Γιώργου Βουλγαράκη. Τον Μάιο του 2005, ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης συνυπέγραψε το αρχικό σύμφωνο με τον Πακιστανό ομόλογό του Αφτάμπ Σιρπάο, ώστε «να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον ασφάλειας, σταθερότητας και ανάπτυξης για τους λαούς μας»[02], όπως ανέφερε η σχετική ανακοίνωση. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η απουσία από το κοινό ανακοινωθέν της λέξης «δημοκρατία», για την οποία άλλωστε τα στελέχη της κυβέρνησης Μουσάραφ δεν τρέφουν ιδιαίτερη συμπάθεια.


Πακιστάν, Μάιος 2005: Χαμόγελα από τον Έλληνα τότε Υπουργό Δημόσιας Τάξης και τον Πακιστανό ομόλογό του Αφτάμπ Σιρπάο, στη σύναψη διακρατικής συμφωνίας συνεργασίας. Φώτο από αρχείο του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.


Ο ίδιος ο Στρατηγός Μουσάραφ ανέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία τον Οκτώβρη του 1999, υποσχόμενος πάταξη της πολιτικής διαφθοράς και άμεση διοργάνωση ελεύθερων εκλογών. Σήμερα, οχτώ χρόνια αργότερα, η κυβέρνησή του ετοιμάζεται να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία για πέντε ακόμα χρόνια, έχοντας αλλοτριώσει βασικές αρχές του συντάγματος. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, η κυβέρνηση του Πακιστάν είναι σήμερα από τους πλέον απροκάλυπτους παραβάτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο: «εκατοντάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί αυθαίρετα», αναφέρει η έκθεση της οργάνωσης για το έτος 2006. Και συνεχίζει: «Πολλοί αποτελούν θύματα εξαφάνισης –δηλαδή κρατούνται μυστικά σε απομόνωση, με την κυβέρνηση αρνούμενη να παράσχει οποιαδήποτε πληροφορία για το τι έχουν απογίνει»[07]. Σύμφωνα με την έκθεση, στα θύματα των ολοκληρωτικών αυτών πρακτικών συμπεριλαμβάνονται αμέτρητα γυναικόπαιδα, καθώς και δημοσιογράφοι, ακόμα και μερικοί υγειονομικοί λειτουργοί που κατηγορήθηκαν για χορήγηση ιατρικής περίθαλψης σε «υπόπτους»[07].

Κατά τη διάρκεια του 2004, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν καταμέτρησε 5.000 περιπτώσεις βασανισμού κρατουμένων από την πακιστανική αστυνομία και τις υπηρεσίες ασφαλείας8. Το 2006, διεθνείς οργανώσεις όπως οι Human Rights Watch, Lawyers for Human Rights και Asia Human Rights Commission κατέγραψαν πάνω από 1.500 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις σοβαρών βασανισμών από τις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας[08], που περιλάμβαναν ξυλοδαρμούς, κρέμασμα κρατουμένων ανάποδα, φάλαγγα, βιασμούς, μακρόχρονη άρνηση σίτισης, απειλές συνοπτικών εκτελέσεων και εκβιασμούς συγγενών[07]. Ακόμα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, χώρας σύμμαχου του Πακιστάν στον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία», σημειώνει στην ετήσια έκθεσή του για το Πακιστάν πως η άσκηση βίας και βασανισμών από τις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας του Πακιστάν αποτελεί «ρουτίνα»[08], όπως ρουτίνα είναι και το δέσιμο των κρατουμένων με αλυσίδες, οι οποίες «είναι σφιχτές, βαριές, προκαλούν πόνο και [συχνά] δημιουργούν γάγγραινα η οποία γιατρεύεται μόνο με τον ακρωτηριασμό των μολυσμένων άκρων»[08]. Η αμερικανική έκθεση καταγράφει επίσης 37 εν ψυχρώ δολοφονίες και 79 δολοφονίες κρατουμένων από τις πακιστανικές υπηρεσίες ασφαλείας μέσα στο 2006, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως το έτος εκείνο ήταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Πακιστάν «μια σχετικά καλή χρονιά»[08] (!).

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Στις 10 Μαΐου, η συμφωνία συνεργασίας με το Πακιστάν συζητήθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων. Όπως θα περίμενε κανείς, οι αντιδράσεις μερικών εκ των πιο ενημερωμένων βουλευτών της αντιπολίτευσης υπήρξαν έντονες. Ένας από αυτούς, ο κ. Αντώνης Σκυλλάκος, κάλεσε τον κ. Πολύδωρα να αποσύρει την Ελλάδα από τη συμφωνία, την οποία χαρακτήρισε ως «κατάπτυστη στήριξη στη δικτατορία του Πακιστάν. Φανταστείτε», είπε ο βουλευτής του ΚΚΕ, «εάν ίσχυε τέτοια συμφωνία της χούντας της Ελλάδας με άλλες χώρες, τι χαλκευμένα στοιχεία θα έστελναν οι χουντικοί σε διάφορες χώρες προκειμένου να διωχτούν οι αντιχουντικοί αγωνιστές. Έτσι και τώρα, με τη συμφωνία αυτή θα ποινικοποιηθεί περαιτέρω η δραστηριότητα όσων δεν είναι αρεστοί στη χούντα του Πακιστάν, αφού αυτοί θα χαρακτηρίζονται συλλήβδην ‘τρομοκράτες’»[05]. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Άγγελος Μανωλάκης πρόσθεσε το εύλογο ερώτημα: «πώς θα συνεργαστείτε με έναν δικτάτορα όπως ο Μουσάραφ σε θέματα τρομοκρατίας; Αυτός τρομοκράτες θεωρεί, όσους δημοκράτες αγωνίζονται για την ανατροπή του»[06].

Φυσικά ο κ. Πολύδωρας, που δε φημίζεται για τη διαλλακτικότητα του, δήλωσε αμετακίνητος, χαρακτηρίζοντας τις ενστάσεις των αντιπολιτευόμενων βουλευτών ως «ιδεοληψίες και [...] ιδεολογικές προκαταλήψεις»[06]. Συνέχισε δε ανακράζοντας: «αποκρούω τον όρο δικτατορία του Πακιστάν! [...] Δεν θα λύσουμε εμείς τα εσωτερικά ζητήματα του Πακιστάν!»[06]. Και τελείωσε δηλώνοντας πως «δεν προτίθεμαι ούτε είναι αρμόζον να μάθω την εγκληματικότητα στις εσωτερικές υποθέσεις του Πακιστάν, όπως μου ζητήσατε και όπως με προτρέψατε. Δεν είναι δεοντολογικά και διεθνολογικά σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων προσήκον και αρμόζον»[01].

Είναι προφανές πως ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης δε βρίσκεται σε συχνή επαφή με το Υπουργείο Εξωτερικών, διότι στην αντίθετη περίπτωση θα είχε ενημερωθεί πως η Ελλάδα «στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως και στη δύναμη του διαλόγου». Εκτός, φυσικά, κι αν ο ίδιος θα προτιμούσε να προσθέσει στην παραπάνω ανακοίνωση του ΥΠΕΞ μια μικρή υποσημείωση που να αναγράφει πως η χώρα μας στηρίζεται στις «αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» μόνο όταν κάτι τέτοιο είναι «δεοντολογικά και διεθνολογικά προσήκον και αρμόζον» σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων.

ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΥΠΟΛΟΓΗ

Η αριθμητική υπερίσχυση των βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, επέτρεψε την υπερψήφιση με συνοπτικές διαδικασίες της συμφωνίας συνεργασίας με τη χούντα του Πακιστάν. Προφανώς οι βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των αναγνωστών των εκθέσεων της Διεθνούς Αμνηστίας. Ή ίσως να πείστηκαν από την ρητορική έπαρση του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, όταν δήλωσε στη Βουλή πως «αυτή η σύμβαση είναι σημαντική διότι [ενισχύει] το μερίδιο συμφέροντος, εθνικού συμφέροντος λέω, για [την] Ελλάδα». Ήταν ίσως αυτή η δόση στυγνού Realpolitik που προέτρεψε τη Βουλή των Ελλήνων, τη Βουλή ενός λαού που έχει επανειλημμένα νιώσει στο ίδιο του το πετσί τη βαρβαρότητα στρατιωτικών κυβερνήσεων, να συμπράξει με τους πολιτικούς στόχους μιας χούντας.

Κι ας επιμένει το ΥΠΕΞ πως «η Ελλάδα [...] στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο κ. Πολύδωρας έχει διαφορετική άποψη. Και για όσο διάστημα η δική του άποψη υπερισχύει, η Ελλάδα θα είναι μια χώρα υπόλογη στις ίδιες αυτές πανανθρώπινες αξίες που τόσο φτηνά παραχαράσσονται στα δελτία τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών.

Παραπομπές

[01] Πολύδωρας, Β. (2007) «Ομιλία του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως κ. Βύρωνα Πολύδωρα στην Επιτροπή για την κύρωση της Συμφωνίας μεταξύ της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν», Γραφείο Τύπου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθήνα, 10 Μαΐου.
[02] Ανών. (2005) «Επίσημη Επίσκεψη του Υπουργού Δημόσιας Τάξης στο Πακιστάν», Γραφείο Τύπου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθήνα, 9 Μαΐου.
[03] Ανών. (2007) «Στόχοι και Προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας», Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, 21 Μαΐου.
[04] Ανών. (2007) «Ανάληψη Προεδρίας του Δικτύου Ανθρώπινης Ασφάλειας (Human Security Network)», Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, 18 Μαΐου.
[05] Ανών. (2007), «Κατάπτυστη Διακρατική Συμφωνία με το Πακιστάν», εφημερίδα Ριζοσπάστης, 15 Μαΐου, σελ. 3.
[06] Ανών. (2007) «Συνεργασία με τη Δικτατορία του Πακιστάν», εφημερίδα Ημερησία, 11 Μαΐου.
[07] Ανών. (2006) «Pakistan: Human Rights Ignored in the ‘War on Terror’», έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, Λονδίνο 29 Σεπτεμβρίου.
[08] Ανών. (2006) «Report on Human Rights Practices in Pakistan», έκθεση του Bureau of Democracy, Human Rights and Labor, Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ουάσιγκτον, 6 Μαΐου.