1/6/07

Τα Λόγια του ΥΠΕΞ και τα Έργα του κ. Πολύδωρα

Τα Λόγια του ΥΠΕΞ και τα Έργα του κ. Πολύδωρα

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο δεκαπενθήμερο περιοδικό Αντί, τεύχος 896 (1 Ιουνίου 2007), στις σελίδες 30-31.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ ΜΕΘΟΔΟΣ από την αντίφαση για να απολέσει μια κυβέρνηση την εμπιστοσύνη των πολιτών. Το ίδιο ισχύει και για τα κράτη ως μέλη της παγκόσμιας κοινωνίας των εθνών. Το θεμελιώδες αυτό πολιτικό αξίωμα φαίνεται πως διαφεύγει από τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης. Μόνο έτσι εξηγείται η αυξανόμενη αντιφατικότητα μεταξύ κυβερνητικών λόγων και έργων, εντός και εκτός της χώρας.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την ανακοίνωση που εξέδωσε πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση με αφορμή την ανάληψη από την Ελλάδα της προεδρίας του Δικτύου Ανθρώπινης Ασφάλειας (Human Security Network)[04]. Στις 18 Μαΐου, η Ελλάδα ανέλαβε τα διοικητικά σκήπτρα του νεοσύστατου αυτού οργανισμού, που αποσκοπεί στην αναβάθμιση της διεθνούς πολιτικής ασφάλειας μέσω της καταπολέμησης της φτώχειας. Ως συνήθως, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών βρήκε την ευκαιρία για να εκδώσει μια εκθειαστική ανακοίνωση, στην οποία ανήγγειλε διθυραμβικά πως «η παρουσία της Ελλάδας [στο Δίκτυο] συμβάλλει στην ενίσχυση της εικόνας της χώρας μας ως ‘ήπιας δύναμης’ [...], χώρας η οποία στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως και στη δύναμη του διαλόγου, συντελώντας, έτσι, στην εμπέδωση της παγκόσμιας ειρήνης και σταθερότητας.»[03] (η έμφαση δική μου).

Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από τον εγκωμιαστικό αυτοέπαινο του ΥΠΕΞ, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας υπέγραφε εκ μέρους της Ελλάδας την ανανέωση διμερούς συμφωνίας «ασφάλειας» με αντιπρόσωπο του Πακιστανού δικτάτορα Στρατηγού Περβέζ Μουσάραφ. Η συμφωνία, ο πλήρης τίτλος της οποίας είναι Συνεργασία στην Καταπολέμηση του Εγκλήματος Ιδιαίτερα της Τρομοκρατίας, του Οργανωμένου Εγκλήματος και της Παράνομης Διακίνησης Ναρκωτικών, προβλέπει την ανταλλαγή πληροφοριών με τις αρχές ασφαλείας (δηλαδή αστυνομικές και μυστικές υπηρεσίες) της ασιατικής χώρας.

Η ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ

Η ελληνική συνεργασία με τους στυλοβάτες της πακιστανικής χούντας αποτελεί «παιδί» του κ. Γιώργου Βουλγαράκη. Τον Μάιο του 2005, ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης συνυπέγραψε το αρχικό σύμφωνο με τον Πακιστανό ομόλογό του Αφτάμπ Σιρπάο, ώστε «να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον ασφάλειας, σταθερότητας και ανάπτυξης για τους λαούς μας»[02], όπως ανέφερε η σχετική ανακοίνωση. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η απουσία από το κοινό ανακοινωθέν της λέξης «δημοκρατία», για την οποία άλλωστε τα στελέχη της κυβέρνησης Μουσάραφ δεν τρέφουν ιδιαίτερη συμπάθεια.


Πακιστάν, Μάιος 2005: Χαμόγελα από τον Έλληνα τότε Υπουργό Δημόσιας Τάξης και τον Πακιστανό ομόλογό του Αφτάμπ Σιρπάο, στη σύναψη διακρατικής συμφωνίας συνεργασίας. Φώτο από αρχείο του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.


Ο ίδιος ο Στρατηγός Μουσάραφ ανέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία τον Οκτώβρη του 1999, υποσχόμενος πάταξη της πολιτικής διαφθοράς και άμεση διοργάνωση ελεύθερων εκλογών. Σήμερα, οχτώ χρόνια αργότερα, η κυβέρνησή του ετοιμάζεται να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία για πέντε ακόμα χρόνια, έχοντας αλλοτριώσει βασικές αρχές του συντάγματος. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, η κυβέρνηση του Πακιστάν είναι σήμερα από τους πλέον απροκάλυπτους παραβάτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο: «εκατοντάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί αυθαίρετα», αναφέρει η έκθεση της οργάνωσης για το έτος 2006. Και συνεχίζει: «Πολλοί αποτελούν θύματα εξαφάνισης –δηλαδή κρατούνται μυστικά σε απομόνωση, με την κυβέρνηση αρνούμενη να παράσχει οποιαδήποτε πληροφορία για το τι έχουν απογίνει»[07]. Σύμφωνα με την έκθεση, στα θύματα των ολοκληρωτικών αυτών πρακτικών συμπεριλαμβάνονται αμέτρητα γυναικόπαιδα, καθώς και δημοσιογράφοι, ακόμα και μερικοί υγειονομικοί λειτουργοί που κατηγορήθηκαν για χορήγηση ιατρικής περίθαλψης σε «υπόπτους»[07].

Κατά τη διάρκεια του 2004, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν καταμέτρησε 5.000 περιπτώσεις βασανισμού κρατουμένων από την πακιστανική αστυνομία και τις υπηρεσίες ασφαλείας8. Το 2006, διεθνείς οργανώσεις όπως οι Human Rights Watch, Lawyers for Human Rights και Asia Human Rights Commission κατέγραψαν πάνω από 1.500 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις σοβαρών βασανισμών από τις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας[08], που περιλάμβαναν ξυλοδαρμούς, κρέμασμα κρατουμένων ανάποδα, φάλαγγα, βιασμούς, μακρόχρονη άρνηση σίτισης, απειλές συνοπτικών εκτελέσεων και εκβιασμούς συγγενών[07]. Ακόμα και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, χώρας σύμμαχου του Πακιστάν στον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία», σημειώνει στην ετήσια έκθεσή του για το Πακιστάν πως η άσκηση βίας και βασανισμών από τις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας του Πακιστάν αποτελεί «ρουτίνα»[08], όπως ρουτίνα είναι και το δέσιμο των κρατουμένων με αλυσίδες, οι οποίες «είναι σφιχτές, βαριές, προκαλούν πόνο και [συχνά] δημιουργούν γάγγραινα η οποία γιατρεύεται μόνο με τον ακρωτηριασμό των μολυσμένων άκρων»[08]. Η αμερικανική έκθεση καταγράφει επίσης 37 εν ψυχρώ δολοφονίες και 79 δολοφονίες κρατουμένων από τις πακιστανικές υπηρεσίες ασφαλείας μέσα στο 2006, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως το έτος εκείνο ήταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Πακιστάν «μια σχετικά καλή χρονιά»[08] (!).

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Στις 10 Μαΐου, η συμφωνία συνεργασίας με το Πακιστάν συζητήθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων. Όπως θα περίμενε κανείς, οι αντιδράσεις μερικών εκ των πιο ενημερωμένων βουλευτών της αντιπολίτευσης υπήρξαν έντονες. Ένας από αυτούς, ο κ. Αντώνης Σκυλλάκος, κάλεσε τον κ. Πολύδωρα να αποσύρει την Ελλάδα από τη συμφωνία, την οποία χαρακτήρισε ως «κατάπτυστη στήριξη στη δικτατορία του Πακιστάν. Φανταστείτε», είπε ο βουλευτής του ΚΚΕ, «εάν ίσχυε τέτοια συμφωνία της χούντας της Ελλάδας με άλλες χώρες, τι χαλκευμένα στοιχεία θα έστελναν οι χουντικοί σε διάφορες χώρες προκειμένου να διωχτούν οι αντιχουντικοί αγωνιστές. Έτσι και τώρα, με τη συμφωνία αυτή θα ποινικοποιηθεί περαιτέρω η δραστηριότητα όσων δεν είναι αρεστοί στη χούντα του Πακιστάν, αφού αυτοί θα χαρακτηρίζονται συλλήβδην ‘τρομοκράτες’»[05]. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Άγγελος Μανωλάκης πρόσθεσε το εύλογο ερώτημα: «πώς θα συνεργαστείτε με έναν δικτάτορα όπως ο Μουσάραφ σε θέματα τρομοκρατίας; Αυτός τρομοκράτες θεωρεί, όσους δημοκράτες αγωνίζονται για την ανατροπή του»[06].

Φυσικά ο κ. Πολύδωρας, που δε φημίζεται για τη διαλλακτικότητα του, δήλωσε αμετακίνητος, χαρακτηρίζοντας τις ενστάσεις των αντιπολιτευόμενων βουλευτών ως «ιδεοληψίες και [...] ιδεολογικές προκαταλήψεις»[06]. Συνέχισε δε ανακράζοντας: «αποκρούω τον όρο δικτατορία του Πακιστάν! [...] Δεν θα λύσουμε εμείς τα εσωτερικά ζητήματα του Πακιστάν!»[06]. Και τελείωσε δηλώνοντας πως «δεν προτίθεμαι ούτε είναι αρμόζον να μάθω την εγκληματικότητα στις εσωτερικές υποθέσεις του Πακιστάν, όπως μου ζητήσατε και όπως με προτρέψατε. Δεν είναι δεοντολογικά και διεθνολογικά σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων προσήκον και αρμόζον»[01].

Είναι προφανές πως ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης δε βρίσκεται σε συχνή επαφή με το Υπουργείο Εξωτερικών, διότι στην αντίθετη περίπτωση θα είχε ενημερωθεί πως η Ελλάδα «στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ως και στη δύναμη του διαλόγου». Εκτός, φυσικά, κι αν ο ίδιος θα προτιμούσε να προσθέσει στην παραπάνω ανακοίνωση του ΥΠΕΞ μια μικρή υποσημείωση που να αναγράφει πως η χώρα μας στηρίζεται στις «αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» μόνο όταν κάτι τέτοιο είναι «δεοντολογικά και διεθνολογικά προσήκον και αρμόζον» σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων.

ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΥΠΟΛΟΓΗ

Η αριθμητική υπερίσχυση των βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, επέτρεψε την υπερψήφιση με συνοπτικές διαδικασίες της συμφωνίας συνεργασίας με τη χούντα του Πακιστάν. Προφανώς οι βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των αναγνωστών των εκθέσεων της Διεθνούς Αμνηστίας. Ή ίσως να πείστηκαν από την ρητορική έπαρση του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, όταν δήλωσε στη Βουλή πως «αυτή η σύμβαση είναι σημαντική διότι [ενισχύει] το μερίδιο συμφέροντος, εθνικού συμφέροντος λέω, για [την] Ελλάδα». Ήταν ίσως αυτή η δόση στυγνού Realpolitik που προέτρεψε τη Βουλή των Ελλήνων, τη Βουλή ενός λαού που έχει επανειλημμένα νιώσει στο ίδιο του το πετσί τη βαρβαρότητα στρατιωτικών κυβερνήσεων, να συμπράξει με τους πολιτικούς στόχους μιας χούντας.

Κι ας επιμένει το ΥΠΕΞ πως «η Ελλάδα [...] στηρίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο κ. Πολύδωρας έχει διαφορετική άποψη. Και για όσο διάστημα η δική του άποψη υπερισχύει, η Ελλάδα θα είναι μια χώρα υπόλογη στις ίδιες αυτές πανανθρώπινες αξίες που τόσο φτηνά παραχαράσσονται στα δελτία τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών.

Παραπομπές

[01] Πολύδωρας, Β. (2007) «Ομιλία του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως κ. Βύρωνα Πολύδωρα στην Επιτροπή για την κύρωση της Συμφωνίας μεταξύ της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν», Γραφείο Τύπου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθήνα, 10 Μαΐου.
[02] Ανών. (2005) «Επίσημη Επίσκεψη του Υπουργού Δημόσιας Τάξης στο Πακιστάν», Γραφείο Τύπου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθήνα, 9 Μαΐου.
[03] Ανών. (2007) «Στόχοι και Προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας», Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, 21 Μαΐου.
[04] Ανών. (2007) «Ανάληψη Προεδρίας του Δικτύου Ανθρώπινης Ασφάλειας (Human Security Network)», Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα, 18 Μαΐου.
[05] Ανών. (2007), «Κατάπτυστη Διακρατική Συμφωνία με το Πακιστάν», εφημερίδα Ριζοσπάστης, 15 Μαΐου, σελ. 3.
[06] Ανών. (2007) «Συνεργασία με τη Δικτατορία του Πακιστάν», εφημερίδα Ημερησία, 11 Μαΐου.
[07] Ανών. (2006) «Pakistan: Human Rights Ignored in the ‘War on Terror’», έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, Λονδίνο 29 Σεπτεμβρίου.
[08] Ανών. (2006) «Report on Human Rights Practices in Pakistan», έκθεση του Bureau of Democracy, Human Rights and Labor, Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ουάσιγκτον, 6 Μαΐου.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

πολύ καλό

alterapars είπε...

Βέβαια, η συμφωνία υπερψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία με συνοπτικές διαδικασίες. Δύο φαινομενικώς άκρως διαφορετικά καθεστώτα, ένα κοινοβουλευτικό κι ένα απροκάλυπτα στρατοκρατικό, δύο κράτη πλήρως υποταγμένα στις Η.Π.Α., προχωρούν σε διακρατικές συμφωνίες μεταξύ τους. Αυτό, πολύ απλά, σημαίνει πως οι δύο εξουσίες αναγνωρίζουν κοινά συμφέροντα και, γιατί όχι, κοινά χαρακτηριστικά. Απομένει να δούμε την εφαρμογή της συμφωνίας: πακιστανοί πολιτικοί πρόσφυγες να χαρακτηρίζονται "τρομοκράτες" και να στέλνονται τσουβαλιασμένοι στη δημοκρατική πατρίδα τους…

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

Συμπληρώνω στο παραπάνω σχόλιο με το ερώτημα: μήπως τελικά η σύγχρονη εικόνα της πάλαι ποτέ «κοιτίδας της δημοκρατίας» έχει περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με το στρατοκρατούμενο Πακιστάν; Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να πιστεύω πως ο Έλληνας πολίτης, δέσμιος για γενεές ολόκληρες των υπανάπτυκτων κοινωνικών δομών της χώρας, είναι πολύ πιο καταρτισμένος για να επιβιώσει (και να αναρριχηθεί!) σ’ ένα κράτος στα πρόθυρα της διάλυσης όπως είναι το Πακιστάν, παρά, ας πούμε, στην Ολλανδία ή στον Καναδά.

alterapars είπε...

Συμφωνώ απολύτως! Άλλωστε, όπως έλεγε και ο "καλαμποκάνθρωπος" Αθανασόπουλος, όταν εμείς (;) χτίζαμε παρθενώνες, οι κουτόφραγκοι έτρωγαν βαλανίδια. Πάντως, ας μην επιρρίπτουμε την ευθύνη εξ ολοκλήρου σε εκείνους που μας "καταρτίζουν" για κάποιο σκοπό, αλλά και σε εμάς που δεχόμαστε αυτήν την "κατάρτιση"...