31/8/08

Οι Δομικοί Φραγμοί και η Ελπίδα της Πλάνης

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο κεντρικό δισέλιδο της εφημερίδας Αυγή την Κυριακή 31 Αυγούστου 2008. Οι δυο αρχικές παράγραφοι, που παραθέτονται παρακάτω, παραλείφθηκαν από το εκδομένο άρθρο, ελπίζω για λόγους χώρου και όχι περιεχομένου.

ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1938, Ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ, επί επτά δεκαετίες διοικητής-δικτάτορας του FBI, εκφώνησε ένα πύρινο λογύδριο σε εκδήλωση της ακροδεξιάς λέσχης της Αμερικανικής Λεγεώνας στην Ουάσιγκτον, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δε δύνανται να υπάρχουν μισοί αμερικανικοί και μισοί ξενόφερτοι στο πνεύμα. Είμαστε περήφανοι για τον αμερικανικό τρόπο διακυβέρνησης [...]. Υπονομευτικές ξενόφερτες θεωρίες και “-ισμοί” δεν αποτελούν μονάχα αντιδραστικές αντιθέσεις ως προς τους αμερικανικούς τρόπους σκέψης, συναίσθησης και πράξης, αλλά αντιπροσωπεύουν την ολοκληρωτική ανατροπή των εγκαθιδρυμένων ιδανικών της αμερικανικής ζωής και φιλοσοφίας της διακυβέρνησης στα οποία η Αμερική είναι αφοσιωμένη»[001].

Οποιοσδήποτε γνώστης της νεοελληνικής ιστορίας δε θα δυσκολευτεί να διακρίνει την πολιτική ομοιομορφία μεταξύ του παραπάνω αποσπάσματος και των παρανοϊκών αγορεύσεων του Γεώργιου Παπαδόπουλου, του Δημήτριου Ιωαννίδη, όπως και άλλων πρωτοκλασάτων στελεχών της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους είναι ότι οι πολιτικές υποδείξεις των Απριλιανών υπήρξαν παροδικές, σε αντίθεση με τις θέσεις του τότε επί κεφαλής του FBI, οι οποίες περιγράφουν επακριβώς την πολιτική στάση αλλεπάλληλων αμερικανικών κυβερνήσεων κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα. Ταυτόχρονα εξηγούν έναν από τους βασικούς λόγους της παντελούς έλλειψης από τη σύγχρονη αμερικανική πολιτική σκηνή οποιουδήποτε αξιοσημείωτου πυρήνα με —υποτυπώδη έστω— σοσιαλιστική κατεύθυνση. Η μορφολογική αυτή διαφοροποίηση καθιστά τις ΗΠΑ μοναδικές στον προηγμένο κόσμο· δίνει δε μια ιδέα των δομικών περιορισμών που διέπουν την αμερικανική πολιτική πραγματικότητα.

ΓΛΩΣΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΙ ΦΡΑΓΜΟΙ

Εάν υποτεθεί ότι ο Μπαράκ Ομπάμα καταφέρει να εκλεγεί Πλανητάρχης, κάτι που δεν είναι καθόλου σίγουρο, ο προοδευτικός χαρακτήρας της προεδρίας του θα εξαρτηθεί από τη θέληση, καθώς και την ικανότητά του, να υπερβεί τους δομικούς περιορισμούς που οριοθετούν την σχεδόν απόλυτη ομοιομορφία του κεντρόμορφου αμερικανικού δικομματικού συστήματος.

Ένα τέτοιο εγχείρημα φαντάζει απελπιστικά δύσκολο, διότι οι δομικοί αυτοί περιορισμοί είναι πολυσύνθετοι, ενώ συχνά περιέχουν ψυχολογική, ακόμα και γλωσσολογική υφή. Ένα σχετικό παράδειγμα είναι η χρήση του όρου «liberal», δηλαδή «φιλελεύθερος», ή σε πιο ελεύθερη μετάφραση «προοδευτικός», η οποία χρησιμοποιείται συχνότατα ως βρισιά στην αμερικανική αργκό —κάτι δηλαδή σαν τη χρήση του όρου «κομμούνι» στη νεοελληνική. Η συστηματική δαιμονοποίηση της κεντροαριστεράς (πόσο μάλλον της αριστεράς) στην αμερικανική πολιτική μυθολογία έχει αφήσει έκδηλα τα σημάδια της στο Δημοκρατικό κόμμα, οι πολιτικοί του οποίου σήμερα πλέον αρνούνται να περιγράψουν τους εαυτούς τους με τον όρο «προοδευτικός»[002]. Το ίδιο ισχύει με τον όρο «εργατική τάξη» («working class») ο οποίος θεωρείται πολιτικά ύποπτος και αποφεύγεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών. Την τελευταία φορά που ο όρος «εργατικός» χρησιμοποιήθηκε από υποψήφιο σε προεδρικές εκλογές ήταν το 2000, όταν ο Δημοκρατικός Αλ Γκορ τόλμησε να ξεστομίσει τη φράση «εργατικές οικογένειες» σε προεκλογική ομιλία του. Την επομένη ο τότε υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία, Τζορτζ Μπους, κατηγόρησε τον Γκορ ότι με τα λεγόμενά του κήρυττε «ταξικό πόλεμο»[003]. Από τότε οι Δημοκρατικοί κάνουν συνεχώς λόγο για τα δικαιώματα της «μεσαίας τάξης», ενώ ακόμα και τα εργατικά συνδικάτα (που γιορτάζουν την «ημέρα της εργασίας» στις 5 Σεπτεμβρίου, όχι στη 1 Μαΐου, καθώς η τελευταία θεωρείται «σοσιαλιστική» επέτειος) πλέον αποφεύγουν τη χρήση του όρου «εργατική τάξη», προτιμώντας τον λιγότερο ύποπτο «εργαζόμενοι» («working people»).

Έως τώρα ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει επιδείξει ουδεμία επιθυμία να υπερβεί τις αυστηρά οριοθετημένες γλωσσολογικές παραμέτρους του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Αποφεύγει συστηματικά να χαρακτηρίσει τον εαυτό του πολιτικά, ενώ σε καμία περίπτωση δεν απευθύνει το πολιτικό του μήνυμα στην εργατική τάξη, η οποία, όπως έχω εξηγήσει παλαιότερα [004], τάχθηκε στην πλειοψηφία της υπέρ της υποψηφιότητας της Χίλαρι Κλίντον. Αντίθετα, η όλη σημειολογία της ρητορικής του, καθώς και η πολιτική του έμφαση σε ζητήματα όπως η παγκόσμια ειρήνη, η φυλετική ισότητα, η οικολογία, κλπ, απευθύνεται στη μεσοαστική τάξη, τα μέλη της οποίας έχουν λύσει τις άμεσες βιοποριστικές τους ανάγκες και έχουν έτσι την πολυτέλεια να προσανατολιστούν πολιτικά με γνώμονα ευρύτερα ηθικά ζητήματα.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΜΙΚΟΙ ΦΡΑΓΜΟΙ

Ακόμα ισχυρότεροι είναι οι δομικοί περιορισμοί που έχουν να κάνουν με το οικονομικό σύστημα της υπερδύναμης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δύσκολα συναντά κανείς πολιτικό οποιουδήποτε εκ των δύο μεγάλων κομμάτων που να υποστηρίζει την μέχρι πρότινος κοινότυπη μέθοδο κρατικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής από τον ανταγωνισμό της ξένης, δηλαδή την κρατική επιβολή δασμών σε εισαγόμενα προϊόντα. Η τελευταία χλευάζεται ως «οικονομικός προστατευτισμός». Αντίθετα, η ιδέα της «παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς», στενά συνυφασμένη στην επεκτατική πολιτική των αμερικανών νέο-συντηρητικών με την «παγκόσμια εξάπλωση της δημοκρατίας»[005], είναι πλέον στη βάση της ευρέως αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης της χώρας. Το αντίθετο ισχύει φυσικά στις τάξεις των ψηφοφόρων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την απελευθέρωση της αγοράς στην αμερικανική ήπειρο με σκεπτικισμό. Μια πρόσφατη επιστημονική δημοσκόπηση έδειξε ότι μόλις το 35% των αμερικανών θεωρεί την εφαρμογή της Βορειοαμερικανικής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου (North American Free Trade Agreement, γνωστή ως NAFTA, που υπερψηφίστηκε από τη Δημοκρατική κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον και του Αλ Γκορ) ως θετική [006].

Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε μέχρι σήμερα πάμπολλες ευκαιρίες για να λάβει σαφή θέση πάνω στο καίριο ζήτημα της ξέφραγης εισαγωγής στις ΗΠΑ φθηνών προϊόντων από τα εργατικά σκλαβοπάζαρα της Κίνας, της Ινδονησίας, του Βιετνάμ, και αλλού, όπως επίσης και της ανεξέλεγκτης φυγής αμερικανικών βιομηχανιών στο εξωτερικό, κυρίως στην Κίνα και στο Μεξικό. Κι όμως, αμέσως μετά τη μία και μοναδική περίπτωση όπου τάχθηκε ανοιχτά ενάντια στη συμφωνία NAFTA, το οικονομικό του επιτελείο βιάστηκε να διαβεβαιώσει μερικούς ανήσυχους Καναδούς βιομήχανους πως η αντίθεση του Ομπάμα στο ελεύθερο εμπόριο είναι απλά «πολιτική δημαγωγία» την οποία δεν σκοπεύει να εφαρμόσει μετεκλογικά. Μάλιστα η διαβεβαίωση αυτή έδωσε το κύριο έναυσμα στους υπερσυντηρητικούς Financial Times για να υποστηρίξουν τελικά την υποψηφιότητα Ομπάμα, διότι μπορεί ο αφροαμερικανός πολιτικός να είναι δημαγωγός και να ψεύδεται, αλλά τουλάχιστον δεν είναι προστατευτιστής, όπως ανέφερε σε κύριο άρθρο της η εφημερίδα [007].

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΦΡΑΓΜΟΙ

Οι ισχυροί οικονομικοί φραγμοί είναι κατά κανόνα στενά συνυφασμένοι με εξίσου σημαντικούς κοινωνικούς φραγμούς, όπως για παράδειγμα στους τομείς της παιδείας και της υγείας. Συγκεκριμένα οι ΗΠΑ είναι από τις ελάχιστες χώρες του προηγμένου κόσμου που αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι η πρόσβαση των πολιτών τους σε οργανωμένα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και ανώτατης παιδείας δεν αποτελεί προνόμιο, αλλά δικαίωμα. Συνεπώς ο μέσος αμερικανός φοιτητής αναγκάζεται να καταβάλλει 24.000 δολάρια για έξοδα τετραετούς φοίτησης (δίχως να υπολογιστούν τα έξοδα διαμονής, τροφής, κλπ), ποσό που παραμένει άκρως απαγορευτικό για εκατομμύρια ικανούς μαθητές. Παράλληλα, το κόστος φοίτησης αυξάνεται κάθε χρόνο με ταχύτητα διπλάσια του πληθωρισμού, δίχως κανείς να μπορεί να συγκρατήσει τους ρυθμούς αύξησης [008].

Παρόμοιες τάσεις καταδυναστεύουν το χαοτικό ιδιωτικό σύστημα υγείας. Το 2002, σε καιρό σχετικής άνθισης της αμερικανικής οικονομίας, μια επιστημονική έρευνα-ορόσημο αποκάλυψε ότι 18.000 Αμερικανοί πέθαιναν κάθε χρόνο λόγω έλλειψης πρόσβασης στο ιδιωτικό σύστημα υγείας της χώρας [009]. Σήμερα σχεδόν ένας στους τέσσερις Αμερικανούς δεν έχει υγειονομική ασφάλιση, συμπεριλαμβανομένων εννέα εκατομμυρίων παιδιών [010]. Κι όλα αυτά στην πλουσιότερη χώρα στον κόσμο, της οποίας το ιδιωτικό σύστημα υγείας είναι το ακριβότερο στην υφήλιο, αλλά κατατάσσεται από τον Διεθνή Οργανισμό Υγείας στο νούμερο 37 του παγκόσμιου πίνακα, κάτω από όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της Δύσης και της Άπω Ανατολής, τις χώρες του Αραβικού Κόλπου, και μόλις μια θέση πάνω από τη Σλοβενία [011].

Το ζήτημα της δωρεάν ανώτατης παιδείας είναι τόσο απομακρυσμένο από την αμερικανική πραγματικότητα που δεν τίθεται καν ως θέμα στην προεκλογική περίοδο. Είναι σαν να ρωτάει κανείς στην Ευρώπη εάν θα πρέπει οι αερομεταφορές να προσφέρονται δωρεάν. Απλά δεν υφίσταται. Το θέμα όμως της υγειονομικής περίθαλψης είναι εντελώς διαφορετικό. Ένας στους δυο ψηφοφόρους αντιμετωπίζει την έλλειψη δημόσιας υγείας ως το σημαντικότερο ζήτημα στις επερχόμενες εκλογές. Σχεδόν το 70% του πληθυσμού θεωρεί το ιδιωτικό σύστημα περίθαλψης από μέτριο έως χείριστο, ενώ ένας στους δέκα Αμερικανούς δηλώνει ότι το υγειονομικό σύστημα στην κομμουνιστική Κούβα είναι αρτιότερο του αντίστοιχου αμερικανικού [012].

Ποια είναι η προτεινόμενη λύση του Μπαράκ Ομπάμα πάνω στο φλέγον αυτό θέμα; Μήπως εναρμονισμός με το δυτικοευρωπαϊκό σύστημα περίθαλψης, όπως π.χ. το γαλλικό, που κατατάσσεται στην κορυφή του κόσμου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας; Ούτε κατά διάνοια. Η πρόταση του Γερουσιαστή από το Ιλινόις είναι να διατηρηθεί πάση θυσία η παρασιτική βιομηχανία ιδιωτικής υγειονομικής ασφάλισης, η οποία ενεργεί ως μεσίτης μεταξύ των ασθενών, των νοσοκομείων και των γιατρών. Σύμφωνα με το σχέδιό του, το κράτος απλά θα επιδοτεί τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες όταν εκείνες αρνούνται να ασφαλίσουν πολίτες που είτε αδυνατούν ν’ αντεπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις της προτεινόμενης ασφάλισης είτε θεωρούνται πελάτες υψηλού ρίσκου (με προϋπάρχουσες παθήσεις, κλπ). Δε δέχεται όμως ούτε καν να συζητήσει την πιθανότητα καθολικής ασφάλισης του πληθυσμού από έναν και μοναδικό μη-κερδοσκοπικό κρατικό ασφαλιστικό φορέα. Συνεπώς, σύμφωνα με το σχέδιο του Ομπάμα, στην περίπτωση που κάποιος άπορος γονέας θα αδυνατεί να καλύψει το μερίδιο ασφάλισης που του αναλογεί μετά το κρατικό επίδομα, θα παραμένει ανασφάλιστος, όπως επίσης και τα παιδιά του [013].

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ

Θα μπορούσα να συνεχίσω περιγράφοντας τις δομικές προκλήσεις που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο Μπαράκ Ομπάμα εάν εκλεγεί πρόεδρος, καθώς και την επιφαινόμενη αποτυχία του να τις ξεπεράσει, με βάση τις τοποθετήσεις του στην παρούσα προεκλογική περίοδο. Θα μπορούσα, για παράδειγμα, να αναφερθώ αναλυτικά στα ξεκάθαρα δείγματα κλασικού αμερικανικού επεκτατισμού που έχει επανειλημμένα επιδείξει στις προεκλογικές του ομιλίες, είτε με την πρόθεσή του να εισβάλει στρατιωτικά στο Πακιστάν δίχως την άδεια της κυβέρνησης της χώρας [014], είτε μέσω της ιδεολογικής του προσκόλλησης στην «δίχως όρους υποστήριξη στο Ισραήλ» και στη διατήρηση της «ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής» του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή [015]. Επιμένω όμως στην εσωτερική πολιτική του Ομπάμα για έναν απλό λόγο: ότι εάν δε δείχνει αποφασισμένος να σεβαστεί και να βελτιώσει τα δικαιώματα των ίδιων των Αμερικανών, όπως είναι, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα στην περίθαλψη ή η αύξηση των κατώτατων μισθών και η βελτίωση της εργασιακής σταθερότητας, πως μπορεί κανείς να περιμένει από αυτόν να σεβαστεί τα δικαιώματα όσων μη-Αμερικανών έχουν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο της επιδίωξης των αμερικανικών συμφερόντων ανά την υφήλιο;

Το ερώτημα αυτό έθεσα ευθέως πριν από λίγες ημέρες σ’ έναν φίλο αμερικανό, βετεράνο της αριστεράς, ο οποίος προτίθεται να ψηφίσει τον Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Η απάντησή του ήταν φιλοσοφημένη όσο και αποστομωτική. Με λίγα λόγια δήλωσε ότι θα ψηφίσει τον Ομπάμα με την ελπίδα ότι…λέει ψέματα. Μου υπενθύμισε τη θητεία του Ομπάμα στις φτωχογειτονιές του Σικάγο (στην οποία αναφέρομαι σε άλλο άρθρο μου στο παρόν ένθετο) και υποστήριξε πως κάποιος που έχει ζήσει από κοντά τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης της φτωχολογιάς δε θα την ξεχάσει όταν βρεθεί σε θέση να τη βοηθήσει. Έτσι, σύμφωνα με τη θεωρία του φίλου μου, ο Ομπάμα απλά προσποιείται ότι είναι ένας ακόμα χαρισματικός κεντρώος πολιτικός, έως ότου εκλεγεί. Τότε είναι που θα αποκαλύψει τις πραγματικές του «επαναστατικές»(;) περγαμηνές, με τις οποίες θα αλλάξει τελικά τη χώρα! Η θεωρία αυτή, αν και απίθανη, υποδηλώνει κάτι από την ψυχική εξάντληση της αριστεράς στις ΗΠΑ μετά από οχτώ έτη καταστροφικής διακυβέρνησης του Τζορτζ Μπους. Αναρωτιέμαι πόσα εκατομμύρια αμερικανών ψηφοφόρων θα ψηφίσουν το Νοέμβρη διακατεχόμενα από την ίδια ακριβώς ελπίδα της πλάνης….

Υποσημειώσεις

[001] Το απόσπασμα παρατίθεται στο βιβλίο του F.J. Donner The Age of Surveillance: The Aims and Methods of America’s Political Intelligence System, Alfred A. Knopf, Νέα Υόρκη, σελ. 55, μ.τ.σ.
[002] Βλ. σχετικά το κείμενο του J. Lukacs «The Triumph and Collapse of Liberalism», Chronicle of Higher Education, 51(16), 10/12/2004.
[003] L. Fink, «Obama and the Unmaking of America’s Working Class», The Chicago Tribune, 2/5/2008.
[004] Σ. Φιτσανάκης, «Διαφέρουν Πολιτικά Κλίντον και Ομπάμα;», Αυγή, 19/4/2008.
[005] Αξίζει να αναλογιστεί κανείς τη βαρύτητα του σχόλιου της Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κοντολίζα Ράις, ότι «τα στρατηγικά μας συμφέροντα και η σημασία [που δίνουμε] στην εξάπλωση της δημοκρατίας είναι το ένα και το αυτό». Αναφώνηση της Κοντολίζα Ράις στο Conservatorium of Music του Πανεπιστημίου του Σύδνεϋ, Αυστραλία, 16 Μαρτίου 2006.
[006] Ανών., «Americans Doubtful of Free Trade Benefits», Angus Reid Global Monitor, 13/5/2008.
[007] Άρθρο της σύνταξης, «Primary Politics and Protectionism», The Financial Times, 10/3/2008.
[008] Τα στοιχεία από την ετήσια έκθεση του College Board Trends in College Pricing 2007.
[009] S. Sternberg, «18000 Deaths Blamed on Lack of Insurance», USA Today, 22/5/2002.
[010] K. Freking, «Most Uninsured Children’s Parents Work», The Seattle Post-Intelligencer, 27/9/2006.
[011] R. Mishra, «We’re No. 1 in Cost. We’re No. 37 in Care», The Boston Globe, 21/6/2000.
[012] Ανών., « Americans Decry Own Health Care System», Angus Reid Global Monitor, 25/4/2007.
[013] P. Krugman, « Clinton, Obama, Insurance», The New York Times, 4/2/2008.
[014] T. Baldwin, «Obama Willing to Invade Pakistan in al-Qaeda Hunt», The London Times, 2/8/2007.
[015] S. Zunes, «Obama’s Right Turn?», Foreign Policy in Focus, 11/6/2008.

8 σχόλια:

Γιώργος Τριπόδης είπε...

Πολύ ενδιαφέρον αρθρο, που παρουσιάζει κατα τη γνώμη μου τρία προβλήματα τα οποία είναι κοινά σε αρθρα που αφορούν τις ΗΠΑ
1. Οι ΗΠΑ έχουν μεγάλο βαθμό διακύμανσης πολιτικής συμπεριφοράς απο περιοχή σε περιοχή. Η Μασσαχουσέτη με το Τεξας παρουσιάζουν μεγαλύτερες πολιτικές (και ίσως πολιτισμικές) διαφορές απο ότι για παράδειγμα η Ελλάδα με τη Φινλανδία. Αναφέρεις πολύ σωστά τις νοηματικές προεκτάσεις που έχει η λέξη liberal στις ΗΠΑ ως μέσο όρο, αλλά αυτό κρύβει τις τεράστιες διαφορές που υπάρχουν μέσα στη χώρα. Στη Μασσαχουσσέτη, που ζω, η λέξη «φιλελεύθερος» είναι πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή έννοια. Όταν μιλάμε για την πολιτική στις ΗΠΑ δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι μπορεί να καταλήξουμε σε γενικότητες παρόμοιες με το αν μιλάγαμε για την πολιτική σε μια τεράστια έκταση όπως η Ευρωπαική Ένωση.
2. Γενικά στην Αμερικάνικη πολιτική, υπάρχει ενας έντονος δυισμός μεταξύ λόγων και πράξεων. Μπορεί το Αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο να μιλά για ελευθερία στο εμπόριο, στη πράξη όμως οι ΗΠΑ είναι απο τις πιο σκληρές χώρες στην προστατευτική τους πολιτική, είτε αφορά τη γεωργία, είτε τη βιομηχανία. Ελέυθερο εμπόριο στην πραγματικότητα σημάινει ελευθερία για τα αμερικάνικα προϊοντα μόνο. Μπορέι το Ρεπουμπλικανικό κόμμα να μιλά για μείωση του κράτους, αυτό όμως δεν το σταμάτησε-ούτε επι Ρήγκαν ούτε επι Μπους- να συσσωρεύσει τεράστια δημόσια ελλέιμματα. Η μη παρουσία του Κράτους στην οικονομία είναι μόνο κατ’όνομα, αφού ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας στη βιομηχανία, στη γεωργία, στη παιδεία, και τελευταία ακόμα και στο τραπεζικό σύστημα (βλέπε Fannie Mae και Freddie Mac) χρηματοδοτείται έμμεσα απο το κράτος.
3. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πολύ μικρότερη δύναμη σε εσωτερικά θέματα απ’ότι έχει ένας Πρωθυπουργός σ’ενα ευρωπαϊκό κοινοβουλευτικό συστημα. Ο καθε Πρόεδρος δίνει μια γενική κατεύθυνση της οποίας η επίδραση υπάρχει στη κοινωνία για πολύ καιρό μετά το τελος της θητείας του. Ο Κλίντον προσπάθησε να κάνει κάτι για το σύστημα υγεία και περίθαλψης το 1993/4 και τελικά απετυχε. Το πνεύμα, όμως, αυτής της προσπάθειας έμεινε ζωντανό και για παράδειγμα το 2007 η Μασσαχουσσέτη έγινε η πρώτη Πολιτεία στην οπία είναι υποχρεωτική για όλους η ασφάλεια υγείας. Η ειρωνεία είναι οτι η νομοθεσία εισήχθη από τον Ρεπουμπλικάνο Κυβερνητη Μιττ Ρόμνι. Αυτό το σύστημα υγείας είναι σίγουρα λειψό και απέχει πολύ απο το γαλλικό συστημα υγείας, αλλα είναι τουλάχιστο μια αρχή. Μην ξεχνάμε οτι η φράση «κρατικό σύστημα υγείας» είναι ισοδύναμο με τον κομμουνισμό για πολλούς αμερικανούς πολιτικούς! Ο Μπαράκ Ομπάμα ως Πρόεδρος, νομίζω, μπορεί να δώσει κάποιες σωστές κατευθύνσεις και να σπάσει το απόστημα που δημιουργήθηκε κατα την οκταετία Μπους.

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

Γιώργο θα συμφωνήσω με τις οξυδερκείς παρατηρήσεις σου, αν και θα μου επιτρέψεις να επισημάνω ότι τα τρία αξιώματα (γιατί ουσιαστικά περί αξιωμάτων πρόκειται) που αναφέρεις παραπάνω, δεν "είναι κοινά σε άρθρα που αφορούν τις ΗΠΑ". Αντίθετα, θα έπρεπε να είναι κοινά, αλλά δυστυχώς συνήθως απουσιάζουν.

Σωστότατη η υπενθύμισή σου σχετικά με το μύθο της μείωσης του κράτους. Όποιος πραγματικά πιστεύει σε αυτή την μυθοπλασία, ας εξετάσει τις στρατιωτικές (κρατικές) δαπάνες επί προεδρίας Ρήγκαν ή Μπους του νεότερου, οι οποίες ουσιαστικά κράτησαν όρθια την αμερικανική οικονομία. Η σημερινή μόλις ολοκληρωτική κρατικοποίηση των δύο αμερικανικών τραπεζών που αναφέρεις στο σημείωμά σου αποτελούν ακόμα μια απόδειξη. Εν ολίγοις, η αμερικανική εκδοχή του ελεύθερου εμπορίου σημαίνει την εξουδετέρωση των κρατικών φραγμών που εμποδίζουν την παγκόσμια οικονομική εξάπλωση των ΗΠΑ, παράλληλα με την ισχυροποίηση του κρατικού παρεμβατισμού και προστατευτισμού μέσα στις ίδιες της ΗΠΑ. Το απίστευτο είναι ότι ελάχιστοι «σοβαροί» παρατηρητές καν επισημαίνουν την τρομακτική (και ταυτόχρονα βολική) αυτή ασυνέπεια.

Θα διαφωνήσω πάντως με την άποψή σου ότι «ο Μπαράκ Ομπάμα ως Πρόεδρος [...] μπορεί [...] να σπάσει το απόστημα που δημιουργήθηκε κατα την οκταετία Μπους”. Κι αυτό διότι η οκταετία Μπους αντιπροσωπεύει την αντικειμενική μετάλλαξη των πολιτικών συνθηκών στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, και δεν είναι από μόνη της δημιουργός της δραματικής σημερινής κατάστασης. Με άλλα λόγια, η πολιτική της κυβέρνησης Μπους απλά ανταποκρίνεται στη γενικότερη συρρίκνωση της πολιτικής ελευθερίας στις ΗΠΑ —συμβαδίζει με αυτήν, αν προτιμάς. Εδώ και αρκετά χρόνια, η γενικότερη αυτή μεταβολή αποτελεί τον κανόνα στην αμερικανική πολιτική, που σημαίνει ότι, εάν ο Ομπάμα καταφέρει να εκλεγεί πρόεδρος (που προσωπικά το θεωρώ ιδιαίτερα δύσκολο) , θα αντιπροσωπεύει μια εξέλιξη που θα κινείται ενάντια στο ιστορικό ρεύμα προς ένα μιλιταριστικό και ουσιαστικά αντιδημοκρατικό imperium. Σε τελική ανάλυση, δε νομίζω ότι η εκτόξευση του Ομπάμα στην Προεδρία των ΗΠΑ θα αποτελέσει φραγμό στις γενικότερες εξελίξεις. Άλλωστε, όπως ο ίδιος γράφεις, ο θεσμός της αμερικανικής Προεδρίας δεν περιέχει ιδιαίτερη δύναμη, πολιτική, πόσο μάλλον οικονομική.

Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή σου!

Ανώνυμος είπε...

Καταρχην δεν συρρικνωνονται οι πολιτικες ελευθεριες στις ΗΠΑ.στη ΕΕ υπαρχουν πολυ χειροτεροι νομοι εναντιων των πολιτικων ελευθεριων. καποια στιγμη θα πω και λεπτομερειες.
ο ομπαμα απο οσο ξερω ειναι υπερ της καθολικης ασφαλισης υγειας απλα θελει να το πετυχει μεσω του ιδιωτικου τομεα. δεν μπορω να καταλαβω γιατι αυτο ειναι κατακριτεο. στις αμερικανικες φαρμακοβιομηχανιες οφειλουμε σε μεγαλο βαθμο την ανοδο του μεσου ορου ζωης μας και την καταπολεμηση πολλων ασθενειων παρα στο κρατικο συστημα της ευρωπης. οι ευρωπαιοι με το δωρεαν συστημα εποφελουνται απο τα φαρμακα που δημιουργουνται στις ΗΠΑ!!
ο ομπαμα ειναι πια σχεδον σιγουρο οτι θα βγει προεδρος καθως προηγειται και σε λαικη ψηφο αλλα το κυριοτερο και σε εκλεκτορες. βεβαιως δεν θα εχει την απολυτη εξουσια καθως τη μεγαλυτερη εξουσια την εχει το κογκρεσο.στο κογκρεσο εδω και 2 χρονια την πλειοψηφεια την εχουν ηδη δημοκρατικοι και αναμενεται τωρα να αυξησουν την πλειοψηφεια τους και στη γερουσια και την βουλη των αντιπροσωπων. ειδικα στη γερουσια αν περασουν το οριο των 60 βουλευτων θα μπορουν να περασουν οποιοδηποτε νομο χωρις την τακτικη fillbuster εκ μερους των ρεπουμπλικανων. αρα αν βγει ο ομπαμα θα ειναι απολυτος κυριαρχος για 2 χρονια (μεχρι τις ενδιαμεσες εκλογες του 2010) αλλα ακομα και αν βγει ο mccain οι δημοκρατικοι μεσω των πλειοψηφειων τους δεν θα τον αφησουν να εφαρμοσει το προγραμμα του.
για την αμερικανικη ανωτατη εκπαιδευση, μπορει να εχει κοστος αλλα ειναι το ονειρο πολλων ευρωπαιων και ασιατων και οχι μονο, να σπουδασουν στις ΗΠΑ.μην ξεχνας οτι ολες οι διεθνεις αξιολογησεις δειχνουν οτι τα πανεπιστημια των ΗΠΑ ειναι κορυφαια και σαν εκπαιδευση και σαν ερευνα.
στην ευρωπη μικροτερο ποσοστο των νεων εισαγεται στην ανωτατη εκπαιδευση σε σχεση με τις ΗΠΑ αλλα βεβαια το συστημα ειναι πιο ακριβο στις ΗΠΑ(αν και υπαρχει βεβαια κρατικη βοηθεια). στην ευρωπη το λεγομενο συστημα της δωρεαν εκπαιδευσης το απολαμβανουν λιγοτεροι νεοι σε σχεση με τις ΗΠΑ λογω των αυστηρων κριτηριων και εξετασεων στο τελος της δευτεροβαθμιας εκπαιδευσης στην ευρωπη.
τελος ειναι γνωστο οτι το πολιτικο συστημα στις ΗΠΑ βασιζεται στο φιλελευθερισμο του τζων λοκ. σε αυτο δεν διαφωνει κανεις πολιτικος σχεδον καμιας παραταξης. δεν θελει κανεις να το καταργησει για αυτο δεν υπαρχουν πολλες αποκλισεις ουτε στα δεξια ουτε στα αριστερα.για αυτο δεν υπηρξε ποτε χουντα. δεν ειναι καμια συνωμοσια οποως θες να μας πεισεις. οι ΗΠΑ ειναι ενα libertarian κρατος εκ γενετης. σου προτεινω να διαβασεις Lewis Hartz,Seymour Martin Lipset,ορισμενες αποψεις του Friedrich Hayek για τις ΗΠΑ,Χαραλαμπο Παπασωτηριου,Alexis de Tocqville, Walter Russel Mead για αρχη και θα δεις οτι καμια συνωμοσια των εταιρειων και του πολιτικου συστηματος δεν υπαρχει!


αθανασιος

Ανώνυμος είπε...

επιπλεον αμα το αμερικανικο πολιτικο συστημα λειτουργουσε σαν το ευρωπαικο δεν θα υπηρχαν καν προκριματικες εκλογες. ο ομπαμα ή και ο mccain απο το δικο του κομμα δεν θα ειχαν καμια πιθανοτητα να λαβουν το χρισμα των κομματων τους. θα γινοταν ενα συνεδριο κομματος και με τυπικες διαδικασιες το χρισμα θα πηγαινε στην Κλιντον λογω οικογενειοκρατειας και αναγνωρισημοτητας! απο την πλευρα των ρεπουμπλικανων ο mcain δεν θα ειχε βγει ποτε!!.το αντιστοιχο στην Ελλαδα θα ηταν να βγει ο Τατουλης αρχηγος της ΝΔ( Ο Mcain ειχε συγκρουστει εντονα με την ελιτ του ρεπουμπλικανικου κομματος). παρομοια το 1964 ο Goldwater ειχε βγει λογω της λαικης βασης στις προκριματικες εκλογες και σιγουρα οχι λογω της επιλογης του κομματος του. ο Jimmy Carter βγηκε υποψηφιος του Δημοκρατικου Κομματος το 1976 παλι με προκριματικες εκλογες ενω ηταν παντελως αγνωστος, ο Ρειγκαν εγινε υποψηφιος ενω οι ρεπουμπλικανοι θελανε τον Μπους ή τον Φορντ εκεινη την εποχη.μπορω να πω απειρα παραδειγματα (ετσι και αλλιως προκριματικες εκλογες υπαρχουν για ολες τις σημαντικες θεσεις στην αμερικη), μπορω να πω για τις μορφες αμεσης δημοκρατιας που υπαρχουν σε τοπικο και πολιτειακο επειπεδο στις ΗΠΑ (φετος θα γινουν 152 περιπου δημοψηφισματα). ολα αυτα στην ευρωπη ειναι σχεδον ανυπαρκτα και εχεις πολυ λιγοτερες επιλογες. καταλαβαινω οτι ονειρευσαι την αμερικη να γινει σοσιαλδημοκρατικος παραδεισος (κατι που δεν θα γινει ποτε οσο αριστερα και να κλινει, δεν στο λεω ειρωνικα) αλλα αναλογησου τα μειονεκτηματα πολλων αλλων χωρων σε σχεση με τις ΗΠΑ. αρα γιατι ζεις εκει και δεν ερχεσαι αμεσως στην Ευρώπη???

Φιλικά

αθανασιος

Ανώνυμος είπε...

τελος να συμπληρωσω στα γρηγορα και 2-3 αλλα πραγματα. εσυ τυγχανεις να μιλησες με εναν αριστερο που περιμενει ο ομπαμα να κανει κατι φοβερα ανατρεπτικο. η πλειοψηφεια του κοσμου ομως δεν θελει και δεν περιμενει κατι τετοιο.το οτι θελουν καλυτερο συστημα υγειας δεν σημαινει οτι θελουν και το συστημα της ευρωπης!το οτι ο κοσμος εχει κουραστει με τον πολεμο στο ιρακ δεν σημαινει οτι ειναι κατα του πολεμου της τρομοκρατιας!επισης σε πολλες δημοσκοπησεις οι αμερικανοι επαναλαμβανουν συνεχεια την απεχθεια τους απεναντι στο κρατος (και στις μεγαλες επιχειρησεις αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα)χαρακτηριστικο ειναι οτι ακομα και σημερα οι πλειοψηφεια των αμερικανων ειναι υπερ των φοροαπαλλαγων του Μπους και ο Ρειγκαν εχει υψηλοτατα ποσοστα δημοτικοτητας ακομα και στις μερες μας,πολλοι ειναι υπερ της θανατικης ποινης και η πλειοψηφεια ειναι υπερ της οπλοκατοχης(ψαξε τις αντικρατικιστικες ριζες της οπλοκατοχης) για να μη μιλησω και για την επιρροη της θρησκειας σε ευρητατα τμηματα του πληθυσμου. ειχα ακουσει εναν αμερικανο απο καλιφορνια να λεει οτι πολλα απο τα παραπανω εχουν αποφασιστει με δημοψηφισματα και οι πολιτικοι ελαχιστο ρολο εχουν παιξει.π.χ ο φοροξεσηκωμος ξεκινησε το 1978 με δημοψηφισμα στην καλιφορνια (initiative) και επεκταθηκε σε αλλες πολιτειες με συνεπεια ο ρειγκαν να υιοθετησει τοτε αυτες τις αποψεις και να βγει με μεγαλες πλειοψηφειες.ο ομπαμα τα γνωριζει αυτα για αυτο εχει κεντρωες αποψεις που απλα σε ορισμενα ζητηματα πανε προς τα αριστερα(για τα αμερικανικα δεδομενα).ας δουμε καποιες συγκεκριμενα:
1)πολεμος στο ιρακ:υποστηριζει τον τερματισμο του πολεμου σε 16 μηνες.οταν ξεκινησε ο πολεμος δεν ηταν γερουσιαστης στο κογκρεσο αλλα νομοθετης στο Ιλλινοις.συμμετειχε το 2002 σε αντιπολεμικα συλλαλητηρια αλλα δες εδω τι δηλωνε τοτε.http://en.wikisource.org/wiki/Barack_Obama's_Iraq_Speech.οι εξελιξεις τον δικαιωνουν.
2)πολεμος κατα της τρομοκρατιας: υποστηριζει οτι ο πολεμος τηε τρομοκρατιας βρισκεται στο αφγανισταν και στο πακισταν κατι που αρχιζει πολυ αργα να αναγνωριζει η κυβερνηση μπους και ολοι οσοι ειναι ειδικοι για την τρομοκρατια.ο πολεμος στο ιρακ ηταν απλα τελειως λαθος.
παρομοια για ζητηματα παιδειας και υγειας εχει κεντροαριστερες αποψεις που στη δεδομενη στιγμη θα κανουν καλο στη χωρα. οι αποψεις του γενικα ειναι πολυ μελετημενες και μετριοπαθεις.


αθανασιος

Υ.Γ εχω πηγες για ολα αυτα που σου ειπα αλλα απλα δεν εχω το χρονο να τις παραθεσω

Σήφης Φιτσανάκης είπε...

Αθανάσιε,

Σ’ ευχαριστώ για την παρέμβασή σου. Μπαίνω κατευθείαν στα ζητήματα που έθεσες:

1. Ο συλλογισμός σου πως «δεν συρρικνωνονται οι πολιτικες ελευθεριες στις ΗΠΑ.στη ΕΕ υπαρχουν πολυ χειροτεροι νομοι εναντι[ο]ν των πολιτικων ελευθεριων» είναι αδόκιμος. Συμφωνώ ότι στην ΕΕ υπάρχουν πολύ χειρότεροι νόμοι ενάντια στις πολιτικές ελευθερίες. Προσωπικά πιστεύω, όπως έχω ξαναγράψει, ότι οι ΗΠΑ αποτελούν την πιο ελεύθερη χώρα στον κόσμο. Όμως όταν γράφω για την «γενικότερη συρρίκνωση της πολιτικής ελευθερίας στις ΗΠΑ» δεν την συγκρίνω με την Ευρώπη. Η συρρίκνωση που επισημαίνω (και όχι μόνο εγώ) είναι αναφορικά με τις παραδοσιακές πολιτικές ελευθερίες που καθορίζει το ίδιο Αμερικανικό Σύνταγμα. Δεν κάνω σύγκριση με το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο. Συνεπώς το ότι «υπάρχουν πολύ χειρότεροι νόμοι εναντί[ο]ν των πολιτικών ελευθεριών» στην ΕΕ δεν συνεπάγεται ότι «δεν συρρικνώνονται οι πολιτικές ελευθερίες στις ΗΠΑ».

2. Γράφεις επίσης: «ο ομπαμα απο οσο ξερω ειναι υπερ της καθολικης ασφαλισης υγειας απλα θελει να το πετυχει μεσω του ιδιωτικου τομεα. δεν μπορω να καταλαβω γιατι αυτο ειναι κατακριτεο». Σημειώνω ότι δεν απαιτώ αυτό να είναι κατακριτέο από όλους. Είναι όμως για μένα, για έναν απλό και βασικό ηθικό λόγο: ότι υπάρχουν μερικές ανθρωπιστικές υπηρεσίες στην ζωή μιας κοινωνίας που θέλει να ονομάζεται πολιτισμένη, οι οποίες δε θα πρέπει να παρέχονται με σκοπό το κέρδος. Για παράδειγμα η γονική παροχή, η παροχή ασφάλειας, όπως επίσης και η παροχή υγείας. Όταν κάποιος έχει καρκίνο και πεθαίνει απλά θα προτιμούσα να μην έβγαζε κανείς χρήματα από τον πόνο του. Πιστεύω ότι το ζήτημα είναι προφανές και δε χρειάζεται να εμβαθύνω επί του παρόντος.

3. Επειδή διδάσκω σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, και γενικά έχω προσωπική γνώση της πανεπιστημιακής μόρφωσης στις ΗΠΑ, θα διαφωνήσω κάθετα με την άποψή σου ότι «τα πανεπιστημια των ΗΠΑ ειναι κορυφαια [...] σαν εκπαιδευση» (αν και υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως υπάρχουν παντού). Θα συμφωνήσω ότι αρκετά από αυτά ότι είναι κορυφαία από πλευράς έρευνας, αλλά με μία υποσημείωση: ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι (ίσως και 40% σήμερα) της έρευνας σε αμερικανικά πανεπιστήμια τελείται από ξένους επιστήμονες (στην πλειοψηφία τους Ευρωπαίους και Ασιάτες) που εκπαιδεύονται αρχικά σε μη αμερικανικά πανεπιστήμια. Ο λόγος που έρχονται εδώ έχει απλά να κάνει με την σημαντική υλικοτεχνική υποδομή που με τη σειρά της είναι απόρροια του πλούτου της χώρας. Εάν υποτεθεί ότι αύριο η Κίνα μετατοπίσει τις ΗΠΑ σε υλικό πλούτο, οι ερευνητές αυτοί θα μετακομίσουν στο Πεκίνο. Είναι απολύτως λογικό και δεν έχει να κάνει με κάποια έμφυτη ανωτερότητα του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος.

4. Θα τονίσω ότι ποτέ δεν έκανα λόγο για συνομωσίες και παρόμοιους αφορισμούς. Εάν διαβάσεις τα κείμενά μου των τελευταίων δέκα χρόνων θα δεις ότι καταδικάζω κάθε είδους συνομωσιολογία ως απλοϊκή φαντασίωση. Στο παραπάνω κείμενο, στο οποίο υποθέτω ότι αναφέρεσαι, κάνω λόγο για «δομικούς φραγμούς» στο σύστημα. Πρόκειται για πολιτικό-οικονομικό όρο που απορρέει από τη θεσμική ανάλυση ενός πολιτικού συστήματος και δεν έχει καμία σχέση ούτε με συνομωσίες ούτε με συναφείς λαϊκιστικές απλοποιήσεις.

5. Το ότι οι ΗΠΑ βασίζονται «στο φιλελευθερισμο του τζων λοκ» όπως αναφέρεις, είναι μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι την αναφέρεις στη χρονική στιγμή που η επενδυτική και τραπεζική βάση της οικονομίας της χώρας έχει ουσιαστικά κρατικοποιηθεί. Θα σου πρότεινα να ανατρέξεις στα κείμενα του Τζον Λοκ και να διαβάσεις τι γράφει για τον ιδανικό ρόλο του κράτους στην οικονομική ζωή μιας χώρας. Εάν εξακολουθήσεις παρ’ όλ’ αυτά να χαρακτηρίζεις τις ΗΠΑ ως ένα φιλελεύθερο κράτος βασισμένο στην φιλοσοφία του Τζον Λοκ, τότε δεν τίθεται πλέον λογική βάση επικοινωνίας στην συζήτησή μας.

6. Θα συμφωνήσω 100% μαζί σου ότι σε αρκετές χώρες (όχι όλες) της Ευρώπης τα κυρίαρχα κόμματα συνηθίζουν να εκλέγουν τους ηγέτες τους «με τυπικες διαδικασιες» και με βάση τους θεσμούς της «οικογενειοκρατειας και αναγνωρισημοτητας». Πουθενά δεν έγραψα ότι θα ήθελα οι ΗΠΑ να αποκτήσουν το πολιτικό σύστημα της Ευρώπης. Δεν καταλαβαίνω από πού το συμπεραίνεις αυτό.

7. Ούτε έγραψα ποτέ μου πουθενά ότι θα ήθελα «οτι ονειρευ[ομαι] την αμερικη να γινει σοσιαλδημοκρατικος παραδεισος». Αντιθέτως, θεωρώ την σοσιαλδημοκρατία (όπως έχω ξαναγράψει, και όπως προφανώς δεν έχεις διαβάσει [δες το κείμενό μου: «Σοσιαλδημοκρατία: Η Ανατομία μιας Κρίσης» http://monogramma.blogspot.com/2007/12/blog-post.html ]) ένα σύστημα απελπισίας που είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δεν απαιτώ να έχεις διαβάσει σώνει και καλά το κείμενο στο οποίο αναφέρομαι εδώ (σίγουρα έχεις πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνεις από το να διαβάζεις ό,τι έχω γράψει) όμως είναι άκομψο να μου καταλογίζεις θέσεις και απόψεις τις οποίες έχω προηγουμένως κατακρίνει εγγράφως.

8. Σωστότατη και πολύ εύστοχη η παρατήρησή σου ότι το να θέλουν οι Αμερικανοί «καλυτερο συστημα υγειας δεν σημαινει οτι θελουν και το συστημα της ευρωπης!το οτι ο κοσμος εχει κουραστει με τον πολεμο στο ιρακ δεν σημαινει οτι ειναι κατα του πολεμου της τρομοκρατιας!». Συμφωνώ και επαυξάνω. Ακόμα και αν βγει ο Ομπάμα, ακόμα και αν μεταρρυθμίσει το σύστημα υγείας (που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα το κάνει), σε καμία περίπτωση αυτό δε θα μοιάζει μ’ εκείνο της Ευρώπης. Παράλληλα, ο ίδιος ο Ομπάμα έχει δηλώσει ότι θα αποσύρει μεν τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ (προσωπικά αμφιβάλω ότι αυτό θα συμβεί ολοκληρωτικά) και θα τα μεταφέρει στο Αφγανιστάν. Ποτέ δεν έχει δηλώσει την αντίθεσή του στον γενικότερο λεγόμενο «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία». Συγχώρεσε με όμως, δεν καταλαβαίνω τι θες να πεις με αυτό. Στο παραπάνω κείμενο αναφέρομαι στο δίλημμα ενός αριστερού ψηφοφόρου που θέλει να δει ένα μη-κερδοσκοπικό σύστημα υγείας και τον οριστικό τερματισμό της αμερικανικής στρατιωτικής επέκτασης στο εξωτερικό. Δεν αναφέρομαι στο τι θέλουν οι περισσότεροι Αμερικανοί. Η παρατήρησή σου δεν έχει βάση στο κείμενο (ή μήπως δεν σε κατάλαβα σωστά;)

9. Τέλος, μόνο ένας πολιτικά άσχετος παρατηρητής θα διαφωνούσε με την ορθότατη παρατήρησή σου ότι «οι αποψεις του [Ομπάμα] γενικα ειναι πολυ μελετημενες και μετριοπαθεις». Ο ίδιος αποτελεί υπόδειγμα κεντρώου πολιτικού με πολιτικές απόψεις γενικά δεξιότερες του Μπιλ Κλίντον (αλλά και της συζύγου του). Μάλιστα μου κάνει θετική εντύπωση ότι το έχεις πιάσει αυτό, διότι οι περισσότεροι στην Ελλάδα θεωρούν τον Ομπάμα κάτι σαν μια αριστερή εκδοχή του Φρανσουά Μιτεράν. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθείς να με πείσεις για κάτι πάνω στο οποίο συμφωνούμε.

Πριν κλείσω θέλω να σε ευχαριστήσω για τις πολύ σημαντικές και οξυδερκείς παρατηρήσεις σου. Είναι προφανές ότι έχεις ασχοληθεί σοβαρά με το αμερικανικό πολιτικό σύστημα και με την ιστορία του.

Να είσαι καλά.

Ανώνυμος είπε...

επειδη μου αρεσει η κουβεντα παω κατευθειαν στις απαντησεις μου με βαση αυτα που μου απαντησες

1) εδω δεν θα διαφωνησω τωρα που ξεκαθαρισες την αποψη σου. απλα να αναφερω οτι ακομα και οι νομοι που εχει περασει η κυβερνηση μπους, αλλοι εχουν καταργηθει και πιστευω οτι με ομπαμα προεδρο και δημοκρατικο κογκρεσο η κατασταση θα επανελθει σε νορμαλ ορια. βεβαια αυτη ειναι απλα και η εξηγηση μου

2)στο δευτερο σχολιο σου απλα θα διαφωνησω.εν μερει και για ιδεολογικους λογους καθως εγω ειμαι πιο κοντα στον libertarian τροπο σκεψης. βεβαια για αυτο καλυτερα να μιλισουμε σε ενα αλλο πιο σχετικο κειμενο καθως θελω πολυ χρονο για να αναπτυξω τα επιχειρηματα μου.

3)εδω παλι θα διαφωνησω.τα αμερικανικα πανεπιστημια δεν ειναι μονο κορυφαια σε ερευνα και ερευνητικη υποδομη.ολες οι διεθνεις αξιολογησεις δεν αναφερουν μονο την ερευνα. το οτι υπαρχουν πολλοι ξενοι που ερχονται για ερευνα δεν μου λεει τιποτα καθως πολλοι απο αυτους στο τελος παιρνουν αμερικανικη υπηκοοτητα.δεν νομιζω οτι το κανουν μονο για τα λεφτα.και βεβαια δεν σημαινει οτι αμα η κινα γινει υπερδυναμη οτι ολοι θα πανε εκει καθως και το πολιτικο συστημα παιζει μεγαλο ρολο.δεν ειπα εγω οτι υπαρχει εμφυτη ανωτεροτητα.η πολυ καλη εκπαιδευση εχει δημιουργηθει λογω της πολυ καλης οικονομικης βασης που με τη σειρα της δημιουργηθηκε λογω του φιλελευθερου οικονομικου μοντελου που αναπτυχθηκε στις ΗΠΑ.

4)εδω απλα μαλλον καταλαβα λαθος.αρα δεν υπαρχει διαφωνια

5)εδω δεν καταλαβες τι ειπα.μιλησα για πολιτικο φιλελευθερισμο οχι οικονομικο.οι ηπα πολιτικα ειναι βασισμενες στον john locke και στον montesquie.πληρης διαχωρισμος εξουσιων ομοσπονδιακη διακυβερνηση και βεβαια συνεχεις εκλογες συνεχομενα πανω απο 200 χρονια.δεν υπαρχουν παρεκλισσεις ουτε σε ακροδεξιες ιδεες ουτε ακροαριστερες.ποτε δεν εχει υπαρξει κανενος ειδους καταλυση της δημοκρατιας.τωρα οικονομικα ολα πανε συγκριτικα.σε σχεση με την ευρωπη εχουν πιο φιλελευθερη οικονομια γιασ παραδειγμα.ουτε το New DEAL ουτε η Great Society ουτε πιστευω τα σημερινα μετρα προκειται να καταργησουν την οικονομια της αγορας.σου παρεθεσα καποιους επιστημονες που αναφερουν με αριστα επιχειρηματα αυτα που προσπαθω εγω να σου πω με 5 λεξεις.αμα θες κοιταξε τα.

6)ωραια εδω δεν διαφωνουμε.μια μικρη παρατηρηση ομως.σε καμια χωρα της ευρωπης ή της ασιας δεν υπαρχουν προκριματικες εκλογες.υποτηπωδης προκριματικες εχουν γινει για το κεντροαριστερο κομμα στην ιταλια,στο πασοκ στην ελλαδα και νομιζω για τη νοτια κορεα.σε καμια περιπτωση ομωςδεν συγκρινονται με τις ΗΠΑ. εχω μια επιφυλαξη για το ισραηλ.εκει πιθανον να εχουν.

7)απο καποια πραγματα που διαβασα νομιζω πως εχεις αριστερες θεσεις και εφοσον γραφεις και στην αυγη συμπερανα οτι εισαι υπερ μιας σοσιαλδημοκρατιας οπως την θελει ο συνασπισμος για παραδειγμα.μπορει να κανω λαθος.

8) αυτο εχει σχεση και με το σχολιο νουμερο 5.οι αριστεροι οπως αυτος που μιλησες νομιζω οτι ειναι ελαχιστοι.οι περισσοτεροι εχουν κυριως κεντροδεξιες ή ακομα και δεξιες αποψεις. ακομα και αν υποθεσουμε οτι ο ομπαμα ηθελε να κανει σοσιαλδημοκρατικη την αμερικη δεν μπορει λογω του φιλελευθερου πλιτικου συστηματος που δεν επιτρεπει αποκλισεις ουτε απο τα δεξια ουτε στα αριστερα

9)εδω δεν διαφωνουμε.απλα εγω πιστευω οτι ο ομπαμα ισως να ειναι λιγο πιο αριστερος απο τον κλιντον.θα δειξει ομως.


αθανασιος

Ανώνυμος είπε...

για το 1) εννοω οτι καποιοι νομοι εχουν ηδη καταργηθει και πιστευω οτι με τους δημοκρατικους θα καταργηθουν και οι υπολοιποι.απλα αυτη ειναι μια προσωπικη αποψη.

για το 5) δες π.χ αυτη την πηγη

http://www.washingtonpost.com/wp-srv/style/longterm/books/chap1/americanexceptionalism.htm


αθανασιος